Hello Morning!!! COOKING &BOOKING

Meksykańskie ciastka czekoladowo-cynamonowe z nutką chili. :)

2012-02-03T17:15:00.002+01:00

To jest mój 250 post. Od tej pory będę je staranniej dobierać, ponieważ do końca pisania zostało 250... Skąd ten pomysł? Otóż, kiedyś zapytano mnie, jak długo zamierzam prowadzić bloga. Jakaś "mądra" głowa odpowiedziałaby pewnie, że tak długo, aż będzie miała coś do przekazania, zaprezentowania etc. Ale nie ja. Po pierwsze myślę, że nigdy nie dojdę do etapu w życiu, w którym będę mogła ogłosić wszem i wobec, że powiedziałam już wszystko, co chciałam i zaprezentowałam wszystkie dania, którymi mogłabym Was poczęstować, że w wystarczającym stopniu wypromowałam weganizm. Dlatego wyznaczyłam sobie okres do 500 postów. Myślę, że oznacza to mniej więcej jeszcze 2-3 lata pisania. Co będzie dalej? Nie wiem. Pewnie przerzucę się na coś innego. Może napiszę książkę? Kto wie, kto wie... A może założę kanał na "jutjubie" i urządzę "gotowanie na ekranie"? Hehe... Raczej wątpliwe.

Dwa lata wydają się być bardzo odległe, ale im jestem starsza, tym bardziej przemawiają do mnie słowa z utworu Life Scars, że czas biegnie, jak pies... Styczeń minął mi, jak z bicza trzasnął. Obowiązków mam coraz więcej, a mi tymczasem marzy się słodkie lenistwo. Wczasy. W Meksyku albo gdziekolwiek, gdzie jest ciepło i taki gad, jak ja mógłby się wygrzewać do woli. Tymczasem przez kraj przechodzi mroźna zima. Na szczęście wraz z mrozem pojawiło się słońce i to napawa mój mroczny umysł nutką optymizmu.

Pomimo, że wisiały nade mną bardzo ważne obowiązki uczelniane, pozwoliłam sobie na weekend zabawy. Trzy dni - trzy koncerty. Choć odchorowywałam ten weekend jeszcze w poniedziałek i wtorek, na szczęście poza chwilowym spadkiem formy nie odnotowałam większych strat.:) Czasami trzeba się wyautować od codzienności, aby nie zwariować. Zrobić sobie kilkudniowe wczasy, pojechać gdzieś, spotkać się z kimś bliskim, ugotować dla siebie i przyjaciół coś specjalnego.
Albo zawinąć się w koc z lekturą i kubkiem herbaty w ręce. Różne mamy potrzeby w różnych momentach życia.. :) Ważne, aby mieć taki wentyl bezpieczeństwa psychicznego, o czym dużo ostatnio uczyłam się w ramach psychiatrii. Dla mnie są to bliscy mi ludzie i cały ten punkrock. Wprowadzam też do swojego życia wysiłek fizyczny - 3 razy po 30 minut w tygodniu, który pozwala mi wyłączyć umysł i choć przez chwilę zapomnieć o tym, co mnie boli.

Minęło już trochę czasu od meksykańskiego lunchu w Meskalinie. Włożyłam w niego naprawdę dużo energii i czasu, a odwiedza nas coraz więcej osób, co wymaga jeszcze większego zaangażowania się... Kolejny lunch 19.02. Tym razem będzie to spotkanie z kaszą. Może brzmi nudno, ale myślę, że wszyscy będą zaskoczeni rozmaitością dań, jakie przygotujemy. Będzie zdrowo i lekko. Więcej informacji wkrótce :)

Tymczasem wracając pamięcią do ostatniego lunchu podzielę się z Wami prostym przepisem na smaczne ciasteczka meksykańskie. Pojawiły się na lunchu, jako poczęstunek dla tych, którzy pomyśleli o ekologii i przenieśli, ze sobą własne talerze. W końcu gardzimy plastikiem, prawda?
Ciasteczka są dziecinnie proste. Przepis pochodzi z niezastąpionego The Post Punk Kitchen. Zamiast syropu klonowego możecie użyć syropu do kawy np. o smaku wanilii lub amaretto.
Kto chce jedno? A to proszę, częstujcie się...

Składniki:

1/2 szklanki oleju
1/2 szklanki cukru trzcinowego
1/4 szklanki syropu klonowego lub innego
3 łyżki mleka roślinnego
1 łyżeczka aromatu waniliowego
1 i 3/4 szklanki mąki pszennej
1/2 szklanki kakao
1 łyżeczka sody lub proszku do pieczenia
1/4 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki pieprzy cayenne
1/2 łyżeczki cynamonu

1/3 szklanki cukru
1 łyżeczka cynamonu

Nastaw piekarnik na temperaturę 180 st.C. Przygotuj dwie blaszki, które wyłóż papierem do pieczenia.

Wymieszaj 1/3 szklanki cukru z 1 łyżeczką cynamonu na talerzyku i odstaw na bok.

W średniej wielkości misce wymieszaj ze sobą olej, cukier, syrop i mleko. Dodaj aromat waniliowy. Wsyp pozostałe składniki, mieszając podczas dodawania. Kiedy powstanie jednolite ciasto, formułuj kuliki w kształcie orzecha włoskiego, układaj każdą po kolei w cukrze z cynamonem i spłaszczaj, aby powstały ciastka w kształcie dysków. Układaj je na wyłożonej papierem blaszce, "ocukrzoną" stroną w górę, w odległości ok. 3 cm od siebie. Piecz około 10-12 minut. Ostudź na kratce i zajadaj do szklanki mleka owsianego! Pycha! :)

I utwór THE FIGHT - STAY PUNK <3

Zupa ogórkowa z soczewicą.

2012-01-28T10:43:00.004+01:00

Dawno na blogu nie pojawił się żaden "normalny" przepis. Początek roku oznacza wiele obowiązków. Egzamin jakiś się znalał, tygodniowy wyjazd w ramach zajęć na uczelni wypadł ostatnio, przed tygodniem organizowałyśmy lunch w Meskalinie, któremu tym razem poświeciłam praktycznie całe trzy dni. Gotuję dla innych, ale nie mam czasu zrobić tego dla siebie. Mam szczęście, że mieszkam z siostra, która nie raz ratuje sytuację i przyrządza jakiś pyszny obiad.
Wróciłam do domu z uczelnianego wyjazdu troszkę wygłodniała, ponieważ serwowano nam szpitalne jedzenie, co dla mnie w najlepszym razie oznaczało ziemniaki z surówką, ale nie narzekam. Nie jestem w takich sytuacjach wymagająca i nie oczekuję, że ktoś będzie dla mnie specjalnie przygotowywał posiłki. Ratowałam się musli z mlekiem sojowym i owocami. Szczerze mówiąc zajęcia były dla mnie tak porywające, że potrzeby fizjologiczne, takie jak jedzenie, odeszły gdzieś daleko...

Przyszła zima, w Poznaniu jest niezbyt śnieżnie, ale mroźno i w takie dni człowiek nabiera ochoty na rozgrzewającą zupę. Jedną z moich ulubionych jest zupa ogórkowa. Zawsze martwiło mnie tylko to, że nie jest ona za bardzo odżywcza. Ciekawe rozwiązanie znalazłam w książce "Przemytnicy na wakacjach" Moniki i Macieja Szaciłło. W dziale z kuchnią polską umieścili moją ukochaną ogórkową z zieloną soczewicą. Wiedziałam, że taki duet mi zasmakuje. Może i Wy się skuście?! Smacznego!

A ja tymczasem ruszam dalej. Tym razem na koncert do Wrocławia. :)

Przepis cytuję za autorami ( ze skromnymi modyfikacjami z mojej strony) :

1 marchewka
1 korzeń pietruszki
1 mała cebula
1/2 średniego pora
1/4 średniego selera
2 ząbki czosnku
4 łyżki oliwy z oliwek
6 średnich ogórków kiszonych
1 i 1/2 szklanki soku z ogórków kiszonych
woda
1/3 szklanki zielonej soczewicy, namoczonej przez noc
2 duże ziemniaki
sól pieprz do smaku
2-3 łyżki śmietanki owsianej lub sojowej ( opcjonalnie, bo ja nie dodałam)

Cebulę, czosnek i pora kroimy w drobne kawałki i podsmażamy w garnku na 3 łyżkach oliwy, aż się przyrumienią. Następnie dodajemy cienko pokrojonego selera, pietruszkę i marchewkę i po chwili całość zalewamy 1,5 litra wody. Gotujemy około 30 minut, a następnie przecedzamy przez sitko, żeby został nam sam wywar, do którego dolewamy sok z ogórków. W tym samym czasie, co wywar, w drugim garnku gotujemy w 1/2 l wody soczewicę i pokrojone w małą kostkę ziemniaki. Ogórki kroimy w cienkie plasterki i chwilę podsmażamy na łyżce oliwy. Ugotowaną soczewicę z ziemniaki mieszamy z wywarem warzywnym oraz podsmażonymi ogórkami, całość doprawiamy solą i pieprzem do smaku i gotujemy jeszcze 10 minut. Na końcu dodajemy śmietanę.

Zupę przed podaniem posypujemy natką pietruszki. Zagryzamy ulubionym chlebem. Ja wybrałam ukochany orkiszowy z pobliskiej piekarni.

***Uwaga! Nic się nie marnuje. Warzywa z wywaru można wykorzystać do przygotowania pasty na kanapki. Wystarczy zmielić je blenderem, dodać zmielony słonecznik i orzechy nerkowca, natkę, sól, pieprz i chili, odrobinę oliwy, płatków drożdżowych i co tam jeszcze przyjedzie Wam do głowy.

Soundtrack specjalny z okazji dzisiejszego gigu: We Are Idols - "Powerless" . Próbkę LP znajdziecie tutaj.

RYAN GOSLING ZAPRASZA NA WEGAŃSKI LUNCH!

2012-01-21T14:50:00.003+01:00

Zapraszamy serdecznie na meksykańską ucztę! Od rana pracujemy, jak mróweczki, aby sprostać Waszym oczekiwaniom! Zapraszamy!

Więcej szczegółów o naszym Lunchu znajdziecie w tym poście.

Vegan Hooligan Crew na fb: http://www.facebook.com/VeganHooliganCrew

Widzimy się na Lunchu?

Załogantkom z VEGAN HOOLIGAN CREW dedykuję piosenkę, która umili im przygotowania!

Zostań Wege na 30 dni!

2012-01-17T23:04:00.004+01:00

Niedawno na blogu pojawiły sie moje wynurzenia o ubiegłorocznym maju i jego ciemnych stronach, a właściwie stronie.;) Bo generalnie rzecz biorąc, maj to jest wiosna i taki ciepły, przyjemny miesiąc. Nawet, kiedy wieje to jakoś tak mniej niepokojąco... A jestem szczęściarą, ponieważ maj to też moje urodziny. W dodatku wszędzie można dostać świeże warzywa, w tym ukochane szparagi i gruntowy szpinak. Stragany na ryneczku uginają się od rozmaitych, kolorowych warzyw, a ja przecież kocham jedzenie i gotowanie. Miniony maj to rusałka, wycieczki rowerowe i spotkania. Maj to Berlin. Super koncerty, wyjazdy i świetni ludzie wokół. Maj to nauka, ale medycyna jest piękna, więc się tym nie przejmuję.
Czekam na maj 2012. Już jest spoko, więc będzie super spoko! :)

A teraz? Za oknem jest biało, część miasta, w której żyję tak właściwie śpi, ja uczę się, jak to mówi moja babcia "na lekarza" :) i o śnie mogę pomarzyć... Śnieg. Niewiarygodne. Nie lubię białego koloru, ale ten dziś wygląda wyjątkowo dobrze. Pokrył szary beton i nawet to miasto jakieś ładniejsze się wydaje. Choć to nie zmienia faktu, że mi się nie chce... Więc piszę, bo jakbym nie pisała to bym się uczyła. A nie mogę się skupić, bo nie daje mi spokoju myśl o tym, że jestem za punkowa dla medycyny i za medyczna dla punka... Próbuję połączyć te dwa światy między którymi żyję, ale to jest takie skomplikowane. No właśnie pomiędzy... between... zwischen... Łatwiej być w centrum świata, a nie na obrzeżach... W każdym razie teraz tak myślę. Bo ja ciągle jestem poza... out... raus... Chyba za dużo ostatnio smutnej muzyki, filmów...

No dobra! Ale zima!? Seriously?

Nikt się nie jej spodziewał za bardzo, a już na pewno w nią nie wierzył, bo przecież taką wietrzną i deszczową jesień mamy tego roku, już od listopada. Myślałam, że śnieg będę musiała pokazywać swoim dzieciom na zdjęciach i filmach, co trochę mnie smuciło, ale może jest jeszcze nadzieja? Myślcie, że nie? Że nie zatrzymamy globalnego ocieplenia...? Nie wiem, ale myślę, że nie wszystko stracone. Musimy chyba trochę podziałać po prostu. Może np. spróbujecie przejść na wege dietę na 30 dni i zobaczycie, jak Wam pójdzie? Jak się będziecie czuć?

Powiedzmy sobie wprost, jeżeli rzeczywiście zależy Wam na stanie środowiska naturalnego to samo zastąpienie kąpieli prysznicem i segregacja śmieci nie wystarczą. Nie wystarczą energooszczędne żarówki i korektory słoneczne na dachach Waszych domów. Jeżeli w tej chwili, już dzisiaj, ludzie się nie opamiętają to niestety zje nas głód, zje nas globalne ocieplenie i migracje na tle ekologicznym, do których prędzej czy później dojdzie.

Realne zmiany, korzystne dla środowiska, mogą zajść tylko, kiedy świat (cały) ograniczy spożycie mięsa i innych produktów odzwierzęcych, w przeciwnym razie dla przyszłych pokoleń nie pozostawimy nic.
Podobno człowiek to istota myśląca i nie podlega to wątpliwości, ale jeżeli nie zacznie myśleć bardziej globalnie, przenosząc to na lokalny grunt, jeżeli nie będzie myślał przyszłościowo podejmując kroki w teraźniejszości, doprowadzi do zakłady planety, na której funkcjonował od lat. Czasami mam wrażenie, że ludzi postawili sobie za cel sprawdzenie ile krzywd mogą Ziemi wyrządzić i teraz skrupulatnie ją eksploatują, nie myśląc o konsekwencjach.

Jeżeli wyobrażacie sobie, że koniec świata to będzie wielki wybuch lub uderzy w nas jakieś ciało niebieskie, jak w filmie "Melancholia"( obejrzałam, rozczarowałam się!) to możecie się bardzo zdziwić. Spodziewałabym się tu raczej powolnego umierania. Ziemia w kachezji zjadana przez "raczysko", którym jest nikt inny, jak człowiek. Koszmarne rozwarstwienie społeczne, głód, ubóstwo i śmierć - bardziej wszechobecne niż kiedykolwiek.

Niezły Armagedon, co?

Niedawno czytałam artykuł z brytyjskiego Guardian pod tytułem "Why Vegans were right all along?", który mówił, bardzo pokrótce, o tym, że głodowi na świecie można zapobiec tylko, jeżeli natychmiast państwa bogate i rozwijające się przestaną spożywać mięso, nabiał i ryby. Wiem, dla wielu to takie trudne, ale znajdujemy się na równi pochyłej i tylko od nas zależy, co będzie dalej!
Spróbujecie diety wege przez 30 dni. Fundacja Viva wyciąga do Was przyjazną dłoń! :) Powodzenia!

I tak płynnie od wspomnienia o maju i wiośnie, przez naukę i zimę 2012 potrafię przejść do problemów globalnych świata. To się nazywa ciąg myślenia!

Kiedyś Justa mi przysłała...

2012-01-17T16:08:00.001+01:00

... ciekawe dlaczego pomyślała o mnie, kiedy to zobaczyła... ;)

No i nie daję sobie wmówić! :)

P.S. Mam nadzieję, że nie dlatego, że kojarzę jej się z brzydkim, grubym, łysym, starym facetem ;)

Wegański lunch w poznańskiej Meskalinie już po raz trzeci! Będzie Meksyk!

2012-01-14T17:07:00.003+01:00

Drodzy Moi!

Plakat mówi już właściwie wszystko, ale nie byłbym sobą, gdybym nie dorzuciła 3 groszy od siebie...

Vegan Hooligan Crew razem ze swoimi lunchami wtapia się powolutku w krajobraz Poznania. Zasady są dosyć proste - trzeba wpaść do Meskaliny, tam czeka na Ciebie wesoła załoga, szwedzki stół uginający się od ilości jedzenia. Płacisz 15 zł i jesz ile chcesz. Wegańsko.

Już po raz trzeci, załogantki VHC porzucając wszystkie obowiązki, dzielnie przywdzieją fartuszki kuchenne i z zapałem staną przy kuchennych blatach, szatkując, krojąc, ucierając, mieszając, dusząc, smażąc, gotując, prażąc, piekąc...

Tym razem, gwiżdżąc na pogodą, w samym sercu miasta urządzimy fiestę rodem z gorącego Meksyku.

W głośnikach rozbrzmiewać będzie meksykańska muzyka. W dodatku każdy, kto tego dnia przebierze się za postacie kojarzące się z Meksykiem (Czy to brzuchaty Meksykanin z wąsem, Zapatysta w mundurze, kominiarce i karabinem na plecach, za barwną Indiankę czy Fridę Kahlo - cokolwiek, co Wam przyjdzie do głowy) lub też jest maluchem, będzie mógł wziąć udział w rozbiciu piniaty! :)

Uwaga! Przy okazji spotkania chcemy wesprzeć poznańskie schronisko dla bezdomnych zwierząt, dlatego zbierać będziemy karmę dla podopiecznych (w tym kasze, ryż).!!!

A po lunchu... Wiemy, że wielu z Was posiedziałoby jeszcze chwilę w Meskalinie, ale wszyscy wychodzą, jedzenie się kończy i nie do końca wiecie, co z tym począć...

Idziemy z rozwiązaniem! Weźcie ze sobą z domu gry planszowe (szachy, warcaby, scrabble, jengę, karty, prawo dżungli, bierki, spadające małpki i co tam jeszcze macie, dla siebie czy dla dzieci ) i zostańcie trochę dużej. Pograjcie, pogadajcie, spędźcie trochę czasu razem. Inaczej niż zazwyczaj, nie przed telewizorem, nie przed komputerem, nie w czterech ścianach...Co Wy na to?

Oczywiście gorąco zachęcamy, abyście zabrali ze sobą z domu swoje talerze. W końcu ekologia to podstawa i nierozerwalnie wiąże się z weganizmem. Dlatego bardzo zależy nam na minimalnym zużyciu jednorazowych talerzy i sztućców.

Trzymając się tego tematu, mamy do Was też wielka prośbę, abyście nie wyrzucali jedzenia. Nie nakładajcie sobie na talerze więcej niż możecie zjeść!

Zbieramy zapisy na FB. Pozwolą nam one oszacować ilość jedzenia, które musimy przyrządzić i uniknąć ewentualnej nadprodukcji (konsumpcjonizmowi mówimy stanowczo NIE!): http://www.facebook.com/events/219704591449076/

Miejsce: Meskalina (http://www.meskalina.com/)

Data: 22.01.2012

Godzina: 13:30

Wejście: 15 zł i jesz ile chcesz

Jeżeli masz pomysł na akcje, które mogłyby towarzyszyć naszym lunchom, chcesz

wypromować jakąś fajną inicjatywę lub po prostu masz do nas jakieś pytania to pisz:

e-mail:veganhooligancrew@gmail.com

Nasze poczynania można śledzić na fb:

http://www.facebook.com/VeganHooliganCrew

Zapraszamy!!!

Meksykańskie Brownies z polewą kawową! // We're only young and naive still...

2012-01-10T10:12:00.009+01:00

Wracam pamięcią do minionego już roku.

Maj to jeden z najbardziej zagadkowych miesięcy, jaki mi się przytrafił od wielu lat. Miesiąc, w którym już całkowicie "otrzepałam się" z rozmaitych "wypadków życiowych". Sama sobie zresztą na nie naiwnie zapracowałam. Właściwie nie wiem, jak i kiedy, ale chyba jakiś ciepły wiatr zdmuchnął ciemne chmury znad mojej rozczochranej głowy i ruszyłam w coś w rodzaju podróży w poszukiwaniu...siebie. Dzisiaj już wiem, kim jestem i czego chcę, ale to nie zmienia faktu, że szukam dalej i odkrywam coraz więcej. Jest to dla mnie niezmierzone źródło energii i radości oraz oczywiście nadziei na coś nowego.

Mój śmiech znowu stał szczery i zaraźliwy.

Tym samym, ogromnym zaskoczeniem był moment, kiedy okazało się, że ktoś z bliskiego otoczenia postanowił mnie wykluczyć z mojego, dotąd bezpiecznego i stosunkowo pewnego świata, tłumacząc komuś innemu ( komuś kto zna mnie najlepiej, jest zawsze najbliżej i wie, co się ze mną dzieje, jedynej osobie, która się za mną wstawiła..), że nie jestem wystarczająco fajna. (sic!) Wkurzał tę osobę mój smutek... ( hmm... smutek, który w tamtym czasie był już bardzo daleko za mną). Cała sytuacja dla mnie samej była totalnie absurdalna, śmieszna, ale uświadomiła, że moje przeczucia z reguły są słuszne. Nie interesowałam się nigdy zdaniem tej osoby na mój temat, bo jakoś nie było nam do siebie pod drodze. Tym bardziej, dziwił mnie fakt, że przeszkadzałam komuś, z kim jedynie mijam się w drzwiach. Przywołała wspomnienia sprzed wielu lat. Byłam odmieńcem i dziwolągiem w podstawówce. Mój tata był dyrektorem szkoły, do której chodziłam i to ciążyło. W dodatku nie wzorowałam się na koleżankach, ale na starszych siostrach, więc w 5 klasie zamiast kelly family, słuchałam punka. Nosiłam bojówki i bluzy z kapturem, które wtedy nie były zbyt popularne, zwłaszcza wśród dziewcząt. Wolę tego nie pamiętać, ale trudno wymazać z pamięci, że potrafiłam narozrabiać za całą drużynę piłkarską...Ale zawsze dobrze się uczyłam, choć i to było zrzucane na barki taty, który niestety pełnił taką, a nie inną funkcję w mojej szkole. Oczywiście przezywano mnie (cała gama obraźliwych określeń w wyobrażeniu dziesięcio- jedenasto-dwunastolatka). Dzieciaki są okrutne, potrafią zmieszać z błotem i narobić traum na przyszłość. Oczywiście były momenty zupełnie normalne, kiedy graliśmy w piłkę czy zbieraliśmy kasztany dla dzików na zimę. Dorastałam w bardzo małym środowisku, w takich zawsze się żyje ciężej, szczególnie, kiedy jest się odmieńcem, albo rodzice są na tzw. "świeczniku". Są hermetyczne, ksenofobiczne, konserwatywne. Bezpieczne z jednej strony, bo wszyscy się znają, zakłamane z drugiej strony w swoich "grzeszkach" i tak bardzo nie lubiące odmienności.

Naprawdę przeżywałam odrzucenie przez tą swoją inność. Rodzice uspokajali, że to nic złego, że kiedyś to docenię. W sumie mieli rację, ale kiedy ma się dziesięć lat, takie opinie nie przemawiają do rozsądku. Kiedy weszłam w okres buntu zaczęłam, dla odmiany, pławić się w inności. Zmieniłam szkołę i cieszyłam się, bo poznałam wielu ludzi, którzy robili wszystko, żeby się wyróżniać. To chyba było moje pierwsze namacalne spotkanie na punkiem, który wówczas polegał w moim mniemaniu na czymś zupełnie innym i obecnie pojmuję go oczywiście diametralnie różnie. Wtedy mieliśmy 13 lat, wszystko było możliwe, choć nie mieliśmy bladego pojęcia o życiu. Było prześmiesznie. Dobrze wspominam ten czas. Marzyłam od perkusji i dobrze się uczyłam, choć na wywiadówkach rodzicom narzekano na to, że się buntuje, jestem przekorna, nieposłuszna, krnąbrna - generalnie trudna do opanowania :p. Na szczęście moi rodzice nic sobie z tych uwag nie robili, znali mój charakter i wiedzieli, że bunt to jedyne, co wówczas miałam. A szkoła podstawowa i wspomnienie o niej zniknęło, jak bańka mydlana unosząca się w powietrzu...

Widać jednak, niemal czarno na białym, że od przeszłości tak totalnie się nie ucieknie, ponieważ w dużym mieście zawiść, ksenofobia mają może inną twarz, ale wcale nie lepszą.

W maju po raz kolejny przekonałam się, że ludzie wszędzie są tacy sami. Jeżeli nie będziemy identyczni, jak oni, jeżeli nie będziemy się czuć tak, jak według nich powinniśmy i postępować, tak jak sobie tego życzą, odprawią za waszymi placami sąd nad wami i będą próbować wykluczyć was z waszego własnego życia, zabawy. Albo jesteś z nami, albo przeciwko nam, zdają się powtarzać. Co za bzdura. Dobrze jest mieć w sobie na tyle dużo dojrzałości i rozumu, aby to olać. Ludzie, którzy uzurpują sobie prawo o decydowaniu o tym, kto jest fajny, a kto nie, w moim życiu nic nie znaczą.

Dzisiaj podobno nie przestaję się uśmiechać. Wiem, że promienieję. Czuję, że mam w sobie mnóstwo energii i dobrej woli. Muszę się tym dzielić, aby nie zmarnować swojego potencjału. Idę ulicą, ludzie snują się zgarbieni, uciekając do domów. Chowają się i zamykają na innych. Tak rzadko mam okazję zajrzeć komuś w oczy. Nie dziwię się, bo sama boję się wzroku innych osób. Tak naprawdę ludziom potrzebna jest energia, radość, inni ludzie, tacy jak najpewniej Ty, może ja...

Choć każdy ma złe doświadczenia, które nie pozwalają na totalną lekkomyślność, nie ufamy już tak mocno, tak głęboko.

Wydaje mi się, że wartościowi ludzie są przy nas zawsze. Kiedy zalewamy się łzami i zawijamy się w koc, udając, że nas nie ma, albo, że nie ma świata. Tak jest ze wszystkimi, którym na nas zależy. Są przy nas, kiedy leczymy się ze smutku i kiedy dosłownie opływamy w szczęściu. Wtedy, kiedy się boimy, ale też gdy beztrosko spacerujemy sobie "po krawędzi" ufni, że nic złego nie może nam się stać.

Stracone zaufanie to bardzo poważna sprawa. Kilka lat temu strasznie narozrabiałam w swoim życiu. Olałam to co naprawdę kocham, podążając z tym, co wydawało mi się, że kocham. Ach te iluzje, fałszywe poczucie szczęścia. To się nigdy dobrze nie kończy. Miałam jednak szczere chęci, aby wszystko naprawić. Wyszłam z sytuacji obronną ręką. Inna sprawa, że mam szczęście, bo moi rodzice wybaczają nam nasze największe głupoty, wyskoki. Choć przełom nastał dopiero, kiedy sama sobie odpuściłam i dałam szansę.

Co do smutku. Przerobiłam całą gamę złych uczuć, emocji i przygnębienia. Tym bardziej cenię sobie obecne poczucie bezpieczeństwa, stabilizację i radość. Optymizm i pozytywna energia wprost mnie roznoszą.

Ale doskonale wszystko pamiętam. Umiem zrozumieć tych, którym jest źle. Nigdy nie powiem o nikim, że jego zły nastrój wyklucza go z życia, mojego czy jego/jej), bo wtedy musiałabym zacząć gardzić samą sobą. Musiałabym chyba nie mieć serca, współczucia, empatii i tego wszystkiego, co cenię w ludziach.

Ja zamiast odwracać się od moich smutnych przyjaciół, wolę ich zaprosić na ciasto czekoladowe. Doskonale wiem, że zawarte w nim kakao daje poczucie szczęścia. Dodaję do ciasta szczyptę chili, aby ich rozgrzać i rozbawić, zupełnie jak na meksykańskiej fieście, a kawa zawarta w polewie ma przynieść przebudzenie z tych smutnych chwil, w których się znaleźli. Szukam, czego im potrzeba.

Popadam w paranoję? Nie, raczej utwierdzam w przekonaniu, że jedzeniem można (o)czarować!

Brownies na modłę meksykańską z polewą czekoladową to mój autorski przepis, który zrodził się z wielu innych receptur, które analizowałam w trakcie poszukiwania wegańskich smakołyków meksykańskich. Efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania, bo wyszło to, o co mi chodziło. Ciężkie, wilgotne, niemal wytrawne ciasto ze słodką polewą, jednak z goryczką kawy. Dla mnie rewelacja. Musicie spróbować.

Składniki:

2 i 1/4 szklanki mąki ( ja użyłam pełnoziarnistej)
1/2 szklanki kakao
1 i 3/4 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki pieprzu cayenne
1 i 1/2 łyżeczki cynamonu
3/4 szklanki cukru trzcinowego
1 szklanka musu z bananów ( 2 zmiażdżone banany)
1/2 szklanki oleju
1 łyżka ekstraktu waniliowego
1 szklanka mocnej kawy
2 łyżki octu balsamicznego

Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia i kakao. W drugiej misce zmiksować przy użyciu blendera banany z olejem, dodać wystudzoną kawę, cukier, wanilię i przyprawy. Ponownie wymieszać blenderem. Stopniowo dodawać mąkę z proszkiem i kakao. Mieszać dokładnie ciasto najlepiej łyżką. Na koniec dodać ocet i porządnie wymieszać. Ciasto będzie bardzo gęste, ale takie ma być. Bez paniki. Piekarnik rozgrzewamy do 180 st.C. Foremkę ( np. tortownicę) smarujemy olejem. Przekładamy do niej ciasto i wyrównujemy. Wkładamy do gorącego piekarnika i pieczemy przez około 30 minut, do tzw. suchego patyczka.

Gotowe ciasto studzimy. Kiedy jest ciepłe ( nie gorące!) polewamy je polewą kawową.

Składniki:

2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
40 ml wody
1 szklanka cukru pudru

Kawę rozpuszczamy w gorącej wodzie. Dosypujemy cukier puder i ucieramy. Polewamy ciasto w miarę równomiernie. Ścieramy na nią odrobinę gorzkiej wegańskiej czekolady. Gotowe.

Dzisiaj, do moich wynurzeń, do tego ciasta, do mojego życia i tego miesiąca niewątpliwie pasuje ten utwór! Enjoy! :)

We're only young and naive still
We require certain skills
The mood it changes like the wind
Hard to control when it begins

The bittersweet between my teeth
Trying to find the in-betweens
Fall back in love eventually
Yeah yeah yeah yeah

Can't help myself but count the flaws
Claw my way out through these walls
One temporary escape
Feel it start to permeate

We lie beneath the stars at night
Our hands gripping each other tight
You keep my secrets hope to die
Promises, swear them to the sky

The bittersweet between my teeth
Trying to find the in-betweens
Fall back in love eventually
Yeah yeah yeah yeah

As it withers
Brittle it shakes
Can you whisper
As it crumbles and breaks
As you shiver
Count up all your mistakes
Pair of forgivers
Let go before it's too late
Can you whisper
Can you whisper
Can you whisper
Can you whisper

The bittersweet between my teeth
Trying to find the in-betweens
Fall back in love eventually
Yeah yeah yeah yeah
The bittersweet between my teeth
Trying to find the in-betweens
Fall back in love eventually
Yeah yeah yeah yeah

I need coffee...

2012-01-08T20:49:00.000+01:00

Znalezione w sieci, jakieś takie życiowe, nie?

Tarta buraczana.

2012-01-07T16:08:00.002+01:00

"Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij odkrywaj!"

Mark Twain

“Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”

Mark Twain

Czasami czuję się, jakbym była uzależniona od tekstu pisanego. Dużo czytam i często trafiam na cytaty warte uwagi, zapamiętania. Ostatnio przeglądając jakieś stare magazyny napotkałam powyższy fragment i bardzo mnie ujął. Pomyślałam sobie: " No tak, może żałujesz tego, czy tamtego, ale koniec końców faktycznie, gdybyś kiedyś w przeszłości zrobiła to, czy tamto inaczej mogłabyś żałować bardziej..."

Często spotykam się z "zarzutami", że dużo myślę, o przeszłości, przyszłości i boję się, że przez to może umknąć coś ważnego z dnia dzisiejszego. Z drugiej strony podobno to domena ludzi inteligentnych. Tak, ludzie inteligentni są mistrzami komplikowania. Rzeczywistość nie może być zbyt prosta, więc poszukują... czegoś. Sami do końca nie widzą czego. Sensu? Celu? Niemniej, dzięki Mamo..., dzięki Tato...! ;) :*

A cytat? Fajny, co? Zapiszę go sobie w kalendarzu, żeby mi nie umknęło nigdy, to co jest ważne w danej chwili, teraz.

Buraki. Uwielbiam je, choć powiedzmy sobie szczerze, że dla wielu oznaczają one tartą sałatkę ze słoika lub ćwikła z chrzanem. Hmm.. może jeszcze kojarzy się z barszczem, najczęściej ( o zgrozo!!!) z paczki. A burak jest taki ekstra. Pod mało atrakcyjną bulwą kryje się przepiękny kolor. W dodatku jest pełen witamin i minerałów.

Myślę, że burak jest niedoceniony, nie sądzicie? W mojej kuchni robi jednak furorę. Maja siostro-współlokatorka jest wręcz uzależniona od jego słodkawego smaku. Stąd dzisiejszy obiad jest w sam raz dla niej.

Od dawna chciałam zweganizować taką tartę. Wreszcie się za nią zabrałam. Oczywiście moja ma niewiele wspólnego z oryginałem ( nie chciało mi się robić kruchego ciasta, nie miałam czerwonej cebuli itd.), ale jak wiadomo potrzeba matką wynalazku. Czego nie miałam to zastąpiłam. Powstała przecudna tarta. Jest bardzo smaczna. W dodatku szybka w przyrządzeniu, o ile buraki ugotujecie np. poprzedniego dania. Skusicie się?

Składniki:

opakowanie ciasta francuskiego ( o wegańskim składzie!)
1 por
1 łyżeczka cukru trzcinowego
1 łyżeczka octu balsamicznego
1 łyżeczka tymianki
3-4 ugotowane buraki
180 g tofu naturalnego
3/4 szklanki mleka sojowego
2 czubate łyżki mąki z ciecierzycy ( może być kukurydziana, jeżeli nie macie tej z cieciorki!)
sól i pieprz
ząbek czosnku
oliwa

Buraki ( wcześniej ugotowane lub upieczone do miękkości) zetrzyjcie na tarce o grubych oczkach. Jeżeli są mniejsze weźcie 4, jak większe wystarczą 3.

Piekarnik nagrzejcie do 200 st.C.

Białą i jasno zieloną cześć pora pokroić w cienkie talarki. Na patelni rozgrzejcie 3-4 łyżki oliwy. Wrzucicie na patelnię, przyprawcie solą i pieprzem i duście do miękkości na małym ogniu. Następnie dodajcie łyżeczkę cukru i wymieszajcie ja z porem. Wlejcie ocet i wsypcie tymianek i dokładnie wymieszajcie. Wrzućcie starte buraczki i poduście przez 2 minuty z porem.

W blenderze zmiksujcie razem tofu, mleko, czosnek. Dodajcie mąki z ciecierzycy. Przyprawiacie solą i pieprzem. Miksujecie.

Na koniec mieszacie miksturę z tofu z masą buraczaną.

Prostokątną blaszkę wykładacie ciastem francuskim. Na krótszych końcach blachy ciasta będzie nieco na dużo, ale wystarczy je zagiąć. Powstałą rynienkę "ciasta" wypełnijcie otrzymaną masą. Włóżcie do gorącego piekarnika i pieczcie 25 minut.

Gotowe!

Smacznego!

Za miesiąc Berlin?

Marzenia na miarę 2012 skrojone...

2012-01-03T10:20:00.002+01:00

Poprawić kondycję fizyczną....

...podczas praktyk być codziennie na operacji, a może nawet dwóch...

...a medycyny uczyć się od takiego zespołu ;)...

...a letem spędzić trochę czasu w Barcelonie...

...zaglądając w miejsca, gdzie lepiej turystom nie zaglądać...

Nauczyć się gotować od najlepszych... Na przykład w barcelońskim Gopal...

...albo berlińskim Veganz...

... a kiedy już będę czuła, że czas odpocząć... ruszyć na Bałkany...

Mieć czas dla rodziny...

...i dla przyjaciół...

... czytać więcej...

... oraz w kinie spędzać więcej czasu...

... wpuścić trochę tuszu pod skórę...

No i zakochać się...

...w czymkolwiek...

... byle nie sprowadziło mnie na dno...

... ale żebym dzięki temu sięgnęła szczytów swoich możliwości...

I jak to z marzeniami bywa... niech się spełni choć jedno, a będę bezgranicznie szczęśliwa.!

***źródło zdjęć - google

Na Nowy Rok...

2011-12-30T14:15:00.003+01:00

Zanim zabrałam się do pisania noworocznego postu, rzuciłam okiem na moje wypociny sprzed 12 miesięcy, a brzmiały one tak:

"Od nowego roku zaczynam totalny DETOKS UMYSŁU. Bezlitośnie wyrzucę ze swojego życia wszystko, co toksyczne, co obniża jakość mojego życia, co sprawia, że jestem smutna, zdołowana i nic mi się nie chce. Kolejny rok będzie moim rokiem. Będę sama o sobie stanowić, będę się rozwijać, poznawać nowe miejsca i ludzi. Będę też uczyć się czegoś bardzo ważnego, akceptacji swoich ograniczeń. Tego, że nie muszę być najlepsza, najmądrzejsza, najładniejsza, najfajniejsza, najsilniejsza, że nikt tego ode mnie nie oczekuje. Nauczę się cieszyć z tego jaka jestem. Będę nad sobą pracować, ale nie będę się tak surowo oceniać.Zadbam o swój rozwój intelektualny i fizyczny. Zacznę ćwiczyć ciało i umysł i wiecie co, zrobię to dla siebie, bo ten rok będzie MOIM ROKIEM. W tym roku się nie zakocham, bo najgorsze, rzeczy w moim życiu zawsze dzieją się z miłości. Moja frustracja, że nie jestem wystarczająca fajna, mądra, ładna, żeby mój chłopak mnie kochał. Zawsze gorsza od jego fantastycznych przyjaciółek, koleżanek, byłych dziewczyn. Nie zamierzam się znowu tak czuć. Dlatego też całe niezmierzone pokłady miłości jakie mam w sobie będę pielęgnować, ale przeleję je na świat wokół. Będę pielęgnować przyjaźnie, które tyle wnoszą w moje życie. Jestem pewna, że w tym roku znajdę w sobie siłę, o której nawet nie miałam bladego pojęcia. Dzięki temu stanę się aktywna i będę działać, pomagać, zmieniać wszystko, co złe na to dobre. Będę dążyła do szczęścia przez samorozwój i dobrą zabawę. Życie jest kruche i ciągle nas zaskakuje, dlatego będę cieszyć się każdą chwilą. I wiecie, co BĘDĘ SZCZĘŚLIWA na przekór wszystkiemu i wszystkim. I mam nadzieję, że taką postawą zarażę innych weganizmem. :)"

Nie wiem, jak mi się to udało, ale chyba w dużej mierze wyszło... Jestem zabiegana, zapracowana, mam mało czasu dla innych i dla siebie. Trochę zaniedbałam też, szczególnie w drugim półroczu rozwój fizyczny, ale poza tym? Poza tym, muszę powiedzieć, że jestem całkiem niezła.

Nie mogę narzekać na ten ROK, bo naprawdę w porównaniu z poprzednim traktował mnie bardzo łaskawie. I, kiedy myślę o wszystkim, co mam, to wydaje mi się, że narzekanie jest zupełnie nie na miejscu.

Naprawdę czuję, że ten rok mnie rozwinął. Nauczyłam się tego, że bardzo dużo w naszym życiu zależy od nas, naszego nastawienia. Optymizm może zdziałać cuda. W tym roku odnalazłam w sobie siłę, której wcześniej nie miałam, a może zgubiłam ją gdzieś tam między gimnazjum, a liceum. Miniony rok okazał się dla mnie chyba najlepszy do wielu, może nawet kilkunastu lat. Mam przyjaciół, na których zawsze i wszędzie mogę liczyć. Czuję, że robię to, co mnie pasjonuje i sprawia mi przyjemność. Wreszcie, mam też Vegan Hooligan Crew i mogę realizować i rozwijać swoje pozamedyczne pasje, a to przecież też jest bardzo ważne, ponieważ era czasów, kiedy człowiekiem rządzi praca i kariera odchodzi w zapomnienie i trudno całe życie oprzeć na niej.

I w tym roku, podobnie, jak w poprzednim, przyszła na świat dziewczynka, która sprawiła, że moje życie stało się jeszcze bardziej kompletne. Mała jest rozkoszna i wierzę głęboko, że przed nią cudowne życie! Wiem, wiem, taka wyzwolona, taka wolnościowa, a tu pisze, że dzieci są spoko i jest rodzinna. No cóż, dla mnie to zupełnie się nie wyklucza, o ile ma się trochę oleju w głowie ;)

Co mogę powiedzieć? Jest dobrze. Aż niepokojąco dobrze.
Oczywiście myśląc lokalnie, globalnie itd. mam świadomość, zła które się dzieje. Widzę niepokoje społeczne, kryzys, drożyznę i tysiące innych problemów, jakie funduje nam współczesny świat. Wiem, że nastał czas, w którym nikomu lekko nie jest.
Moje poczucie szczęści wynika jednak z tego, że pomimo tego wszechobecnego zła, wiem, że mam osoby na które mogę liczyć, wiem, że robię tyle ile umiem, aby zmienić coś złego, na dobre. Pomagam, jak mogę, rozwijam się i dbam o ten bliższy i dalszy mi świat. Jestem sobą, nie gram świętej, bo nią na pewno nie jestem. Niezły ze mnie łobuz, tak prawdę mówiąc, tylko, że w tej chwili jest to zupełnie nieważne. :) Liczy się to, że jestem potrzebna. Może tylko garstce osób, ale w tym momencie to cały mój świat.

Czego chcę teraz? Kontynuacji dobrej passy. Życzę Wam i sobie tego, aby kiedy mówicie, śmiejecie się, w Waszym czynach, gestach, słowach, kiedy cokolwiek robicie, żeby w tym wszystkim była rewolucja, jakkolwiek ją pojmujecie. Aby w Waszej kuchni zadomowił się weganizm i tak już na zawsze!

A tak personalnie...
( kto ma wiedzieć ten wie!).
Życzę Wam, Wszyscy Moi Drodzy Bliscy oddanych przyjaciół, którzy są w pogotowiu nawet o 3 w nocy! ( ja jestem, więc gdyby "coś" - mój nr jest Wam znany!). Żeby zdrowie nie zawodziło i nawet przeziębienie Was nie tykało! Abyście żyli tam, gdzie chcecie oraz z tym, z kim chcecie. Aby każdy dzień był mniejszą bądź większą przygodą. Abyście codziennie byli bliżej celów, które sobie wyznaczyliście.
I żeby los oszczędził zdrad, złamanych serc i łez.

A mi nie pozostaje nic innego, jak przybić sobie symboliczną piątkę z 2011. Było fajnie! Dzięki!

Brawo!

Pierniki drożdżowe last minute!

2011-12-23T21:28:00.001+01:00

Jeżeli należycie do tego gatunku ludzi, którzy nie potrzebują w grudniu mrozu i śniegu, za to zupełną patologią wydaje Wam się brak pierników w zasięgu ręki, to mam przepis, który powinien Wam się przydać. Jeżeli grudzień 2011 jest dla Was koszmarnie zapracowany i zapomnieliście, żeby gdzieś tam w wolnej chwili upiec sobie pierniczki, które przypominają Wam śniadania, jak od Mamy, to przychodzę Wam z poniższym przepisem na ratunek. Kakao i pierniki, kanapa i kocyk. Film lub książka. I w sumie nic więcej mi do szczęścia w tym momencie nie jest potrzebne. No prawie nic.
Pierniczki przyjechały ze mną do domu. W tym roku daję sobie trochę luzu z gotowaniem. Będzie to, co zwykle najpewniej nic więcej. Żadnych tam rewelacji. Szkoda mi energii, aby tracić ją na przygotowywanie jakiegoś wyszukanego jedzenia. Wiadomo przecież, że w tym wszystkim chodzi raczej o spotkanie z bliskimi, trochę podróż w czasie do czasów dzieciństwa, kiedy wszystko było takie jasne i proste. Na pewno nie o to, aby się wykończyć w kuchni! :)

Przepis zaadoptowałam od mojej starszej Sisty. Pierniczki nie są zabójczo słodkie, za to miękkie i puszyste. Takie może trochę dietetyczne, ale ja nie jest raczej poznańsko-słodka, więc mi to zupełnie nie przeszkadza. Jeżeli wolicie słodsze to, po prostu posypcie je cukrem pudrem lub polukrujcie ( ja moje polukrowałam cytrynowym lukrem!) . Smacznego!

Składniki:

1/2 kg mąki pszennej
5 dag drożdży
1 łyżka oleju
1 łyżka golden syrup
2 łyżki cukru trzcinowego
1/2 szkanka wody
1 łyżka przyprawy piernikowej

W ciepłej wodzie rozpuścić cukier i drożdże. W rondelku rozpuścić olej z golden syrup i przyprawą korzenną.

Do miski wsypać mąkę, dodać olej z golden syropem i przyprawą korzenną oraz drożdże rozpuszczone w wodzie z cukrem. Wyrobić bardzo gęste ciasto (jeśli potrzeba, podsypać mąką lub dodać wody). Ciasto zostawić na pół godziny do wyrośnięcia. Po tym czasie jeszcze raz je wyrobić (jeśli będzie się kleić podsypać lekko mąką).

Ciasto rozwałkować niezbyt cienko. Wycinać foremkami ciasteczka, układać w odstępach papierze do pieczenia lub na macie silikonowej. Zostawić na 10-15 min do wyrośnięcia.

Piec ok 10 min w 180 st. C.

Moje zwierzokiiiii!! loveeee <3

Życzę Wam, aby najbliższe dni były dla Was fiestą. Każdy z nas ma na pewno swój powód do świętowania. Ja mam ich miliony. :)

A teraz tańczymy! MEKSYK! :)

Przejęcie baru Prasowego Warszawa 19.12.2011

2011-12-23T08:05:00.006+01:00

Kilka dni temu w mieście stołecznym Warszawa odbyła się bardzo ważna inicjatywa - grupa świetnie zorganizowanych aktywistów zaskłotowała (przejęła), zamknięty z powodu podwyżki czynszu, bar mleczny - "Bar Prasowy". Jak na ironię, w chwili, gdy kryzys zaczyna zaglądać nam w oczy, ceny jedzenia rosną na potęgę, miasto, które już chyba całkowicie zapomniało, że ma służyć mieszkańcom, wszystkim bez względu na zasobność portfela, wiek, płeć i wykształcenie, postanowiło doprowadzić do zamykania placówek, które były stworzone i dostępne dla wszystkich.

Okazuje się, że są jednak ludzie o otwartych głowach i ze świetnymi pomysłami. Tak powstała inicjatywa, działająca na zasadzie obywatelskiego nieposłuszeństwa, która 19 grudnia, właśnie dzięki fantastycznym i odważnym ludziom, doprowadziła, chociaż na kilka godzin, do przywrócenia do życia Baru Prasowego.

Jak to zwykle bywa, pozytywne, prowadzone w granicach prawa działania społeczne, spotkały się z szybką reakcją uzbrojonej po zęby policji w liczbie 50 w szczytowym momencie!!! Chyba, każdemu daje to do myślenia...! Nie mam złudzeń, że wszystko jest nie tak...

Bar działał w godzinach 13:00-16:00, wydając w tym czasie około 250 posiłków, a przewinęło się przez niego około 400 osób, które zamanifestowały w ten sposób konieczność istnienia takich miejsc, gdzie za kilka złoty można zjeść przyzwoity posiłek. Miasto stawia na ekskluzywne knajpy, restauracje i kawiarnie, powoli wypierając mniej zamożnych obywateli na peryferia. Liczy się zysk, nie człowiek.

A ja? Lubię mieć wybór i kiedy mam ochotę jeść kaszę gryczaną z buraczkami i marchewką z groszkiem za 3 zł, a kiedy mnie stać iść do fajnej kawiarni na latte sojowe.

Bogaci będą jeszcze bogatsi, biedni jeszcze biedniejsi. Taka jest rzeczywistość? Owszem, jeżeli tylko pozwólimy, aby ktoś ją za nas kreował i nie przejmiemy spraw we własne ręce.

Mam nadzieje, że czarny scenariusz nie będzie miał miejsca i nie pozwolimy, aby zabierano nam to, do czego mamy prawo. Nie można pozbawiać nas przestrzeni, wolnych przestrzeni, które należą się każdemu w równym stopniu oraz ograniczać dostępu do pożywienia, opieki medycznej czy edukacji, kultury i sztuki.

Sama, organizując lunche w Poznaniu, uświadomiłam sobie, jak ważne jest tworzenie wolnych, otwartych na mieszkańców, dostępnych dla każdego miejsc i inicjatyw.

Dlatego trzymając kciuki, dalej będę śledzić poczynania warszawiaków i mam nadzieję, że w końcu skutecznie przejmą Bar Prasowy, który będzie służył mieszkańcom Śródmieścia przez długie lata.

Nie dziwi fakt, że władza boi się oddolnych obywatelskich inicjatyw, wszak, jeszcze wyjdzie na jaw, że w sumie to jest mieszkańcom niepotrzebna, ponieważ sami się świetnie organizują i co wtedy...?

Jak na razie, każdego, kto działa prospołecznie nazywa "skrajną lewicą", strasząc widmem krwionośnej rewolucji. Hmm...

Więcej o akcji możecie poczytać na stronie PRASOWY . Śledźcie, co się tam dzieje i jeżeli macie taką możliwość wesprzyjcie działania ludzi, którzy chcą pomagać innym. NIE TYLKO OD ŚWIĘTA, ale ZAWSZE.

I od razu odpowiem na pytanie, które niedawno mi ktoś zadał: "Co z Tobą jest? Po co się tak w to wszystko angażujesz?" - Mi po prostu nie jest w wszystko jedno, tak więc los ludzi, zwierząt i planety nie przestanie mi być obojętny. W moim życiu nic nie jest przypadkowe - medycyna, weganizm, sprzeciw przeciwko licznym -"izmom" itd. to tak naprawdę elementy mojego planu na życie, zmysłu, który powstał w mojej pokręconej głowie już baaaardzo dawno temu.

O drugim lunchu i sałatce szpinakowo-buraczanej!

2011-12-21T18:46:00.010+01:00

Na początek kilka słów o drugim wegańskim lunchu, który odbył się w minioną niedzielę. Jestem zachwycona ilością gości, którzy wzięli udział w naszej akcji. Pogoda sugerowała, aby nie wytykać nosa za próg domu. Zbliżające się święta i koniec roku też nie sprzyja relaksowaniu się w knajpie. A jednak! Na przekór wszystkiemu w Meskalinie nie zabrakło amatorów pysznego wegańskiego jedzenia. W dodatku udało nam się zebrać 350 zł dla Tary i cały kosz fantów dla dzieciaków z Domu Dziecka. Jestem dumna! Z Was, z nas...

Kiedy już wreszcie mogłam ruszyć na "obchód" Meskaliny (tym razem obstawiałam "bramkę" przez większość imprezy), prawie rozpłynęłam się ze szczęścia i zadowolenia. Grupki znajomych i przyjaciół przy stolikach, wszyscy najedzeni, wypoczęci, zrelaksowani, rozmawiali, żartowali. Totalnie pozytywnie, energetycznie. Jakby negatywne emocje nie istniały.

Wydaje mi się, że brakowało w Poznaniu takiej inicjatywy i wpasowałyśmy się z nią idealnie.

Jeżeli o mnie samą chodzi, to fakt, że w tej edycji proponowałyśmy kuchnię świąteczną niekoniecznie mnie cieszyło. Nie czuję się ekspertem kulinarnym w tej kwestii. Dlatego bardzo cieszę się, że to za mną i mogę już Was zaprosić na kolejną edycję, która odbędzie się 22.01.12.
Miejsce to oczywiście prze-najlepsza Meskalina. Tym razem zabierzemy Was do gorącego Meksyku. Już nie mogę się doczekać! Obiecuję, że będą informować na bieżąco o wszystkim, co planuje Vegan Hooligan Crew. :)

Tymczasem podrzucam tu przepis z ostatniego lunchu, ponieważ sporo osób pytało o recepturę tej sałatki. (pozdrosy dla Mani! :*)

pic by Sylwia

Składniki:

1 kg świeżego szpinaku
250g liści rukoli
1 kg buraków
słoik suszonych pomidorów
puszka ciecierzycy
3 czerwone papryki
3 garści pestek słonecznika

Buraki umyć i owinąć w folię aluminiową. Piec je w piekarniku rozgrzanym do 200 st.C. przez około 1h- 1,5h w zależności od wielkości. Można nakłuć widelcem, aby sprawdzić, czy są już gotowe. Paprykę, umyć, usunąć gniazdo nasienne, pokroić w paseczki i podsmażyć na odrobienie oliwy. Pomidory osączyć i pokroić w paseczki. Ostudzone buraki obrać, a następnie pokroić w cienkie krążki ( można to zrobić na tarce, jeżeli buraki są małe, a Wy dysponujecie tarką o odpowiednim ostrzu - takim jak do tarcie ogórków na mizerię). Wymieszać ze sobą buraki, pomidory, paprykę i odsączoną ciecierzycę.
Przygotować sos.

Sos:

2 ząbki czosnku
2 łyżki musztardy
1 łyżeczka soli
1 łyżeczka cukru
2 łyżeczki ziół prowansalkich
2 łyżki octu balsamicznego
1 łyżka soku z cytryny
1/2-3/4- szklanki oleju

Przygotować zamykane naczynie, może być słoik. Czosnek przecisnąć przez praskę, rozetrzeć z solą, cukrem, musztardą. Dodać pozostałe składniki poza olejem. Wymieszać przy pomocy łyżeczki. Na koniec wlać olej, zamknąć pojemnik ( słoik?) i wstrząsać nim energicznie, aż powstanie jednolity winegret.

Szpinak umyć, duże liście rozdrobnić. Wsypać go do ogromnej miski ( można mieszać w garnku, a potem sałatkę przełożyć do mniejszych misek!:)). Wymieszać go z rukolą. Na koniec wsypać pokrojone warzywa i słonecznik. Wymieszać.

Sosem polewamy przed podaniem, aby liście nie zwiędły i sałatka ładnie wyglądała!

Smacznego!

A na koniec SOKO z kolejną ironiczną piosenką.

Pesto. Czerwone pesto.

2011-12-20T13:54:00.002+01:00

Dla wielu osób ostatni czas oznacza zabieganie. Niejeden jednak nie odczuwa różnicy, ponieważ jest wciąż zabiegany. Niestety zaliczam się do tej drugiej grupy. Dlatego m.in. uwielbiam pesto. Za to, że jest pożywne i przygotowuje się, je błyskawicznie. Przesadą byłoby, gdybym napisała, że robię je raz w tygodniu, ale pojawia się 2-3 razy w miesiącu na moim talerzu. Co więcej, przepis na pesto jest bardzo elastyczny. Można go modyfikować, zmieniać składniki. Może być zielone ( z ziół, awokado), może być żółto-pomarańczowe
(dynia, papryka), czerwone (z pomidorów, czerwonej papryki). Podstawą są orzechy (lub pestki), oliwa i czosnek. Reszta dowolna - zależy od położenia geograficznego - czyli dostępności składników, fantazji, ulubionych smaków i oczywiście zasobności portfela, w końcu nie każdy dysponuje orzechami piniowymi i oliwą.

Składniki:

20 suszonych pomidorów
2 garści orzechów nerkowca
2 ząbki czosnku
1/2 puszki pomidorów z zalewy ( bez zalewy)
3 łyżki oliwy z oliwek
1 łyżeczka suszonej bazylii
1 łyżeczka suszonego oregano
1/2 łyżeczka soli
świeżo mielony pieprzu

Wszystkie składniki wymieszać w blenderze. Dokładnie zmiksować, aby powstała jednolita pasta. Gotowe!

Pesto możemy podawać z makaronem lub jeść jako pastę na kanapkach.

Smacznego!

Soundtrack: The Streets - "Orginal Pirate Material"

Włoska wyprawa Maddy, czyli co nas kręci, co podnieca?! ;)

2011-12-13T14:45:00.003+01:00

Kiedyś czytałam opis pewnego filmu, w którym pojawił się taki truizm, że do serca najlepiej trafia się przez żołądek. Nie jestem jednak tego taka pewna...W końcu podobno dobrze gotuję, ale raczej serca tym żadnego nie podbiłam. Za to jestem pewna, że do serca można się dostać m.in. przez tętnicę udową. Widziałam na własne oczy... Ale ten żołądek? Przereklamowane nieco... W opisie tego filmu pojawiło się też jednak stwierdzenie, że miejscem, gdzie miłość unosi się w powietrzu jest kuchnia. I w to jestem w stanie szybciej uwierzyć. Tłumaczy, między innymi, dlaczego tak lubię w niej przebywać... Choć w sumie kto nie lubi przesiadywać w kuchni... ? No dalej! Ręka w górę!!!

Podzielę się z Wami sekretem. Tylko się nie śmiejcie lub też nie zwymyślajcie mi, że jaram się poczynaniami kogoś, kto nie gotuje wegańsko, a nawet po wegetariańsku... Kiedy miałam dostęp do TV, a trwało to może przez tydzień, nałogowo oglądałam programy Jamie'go Olivera i jego "Włoską wyprawę". Zahipnotyzowana patrzyłam, z jaką lekkością gotuje i opowiada o przygotowywanym jedzeniu. Z pasją, której niejeden może mu pozazdrościć. Nie chodzi tu o to kto, ale JAK..! Bardzo cenię pasjonatów, ludzi, którzy potrafią o tym, czym się zajmują mówić tak, że nawet ktoś, kto zupełnie nie zna tematu lub się nim nie interesuje, chce tego słuchać. I tak własnie robi Jamie, przykuwa uwagę i sprawia, że masz ochotę go naśladować. Zaraża tym, co ma w sobie najlepsze. Oglądając jego programy, zupełnie przestajemy dostrzegać w nim niezbyt urodziwego gościa, który w dodatku sepleni tak, że czasami trudno go zrozumieć. Wydawałoby się, że jest to ktoś, kto nigdy nie osiągnie medialnego sukcesu, bo zupełnie nie wpisuje się w standardy "gwiazdy". Jednak patrząc na niego widzimy fajnego faceta, który z pasją dziecka odkrywa przed nami tajniki kuchni ( tu: włoskiej), który opowiada o jedzeniu w taki sposób, że doskonale czujemy jego smak, choć nie mamy możliwości spróbować. On nie tylko umie gotować, on umie czarować! Bez kitu. Jestem takim kuchennym artystą, który gotuje na pełnym luzie, nie trzyma się ściśle przepisów, tworząc arcydzieło. A do tego, jak on zgniata te brzoskwinie...? Widzieliście to kiedyś może...? Nie wiem, czy jest coś, co uważam za bardziej seksowne niż gotowanie... W sumie z dwie rzeczy by się znalazły. Niektóre dziedziny medycyny są totalnie "hot"... i coś jeszcze wywołuje u mnie tachykardię i wzmożoną perystaltykę trzew, kto mnie zna ten wie ;). Swoją drogą, w takich chwilach mój organizm totalnie świruje pobudzając dwa przeciwstawne układy - współczulny i przywspółczulny. Ale w końcu zakochanie jest upośledzeniem, więc i na to znajdzie się wiele naukowych wyjaśnień. Na szczęście. Ostatnio, jeśli nie potrafię znaleźć naukowych podstaw tłumaczących zjawiska jakie się wokół mnie dzieją zaczynam świrować.
Ale wrócimy lepiej do gotowania, bo za dużo tematów naraz ;). Nie chodzi mi o takie mechaniczne kucharzenie z gotowego przepisu, z książki, internetu. Bez polotu, bez fantazji... Chodzi o całokształt sztuki kulinarnej. O to, w jaki sposób ktoś wybiera warzywa na ryneczku, to jak je kroi, jak je przyrządza i w jaki sposób przyprawia. Jakaś maskara, że mnie to kręci, co? Nigdy nie spotkałam na żywo faceta, który ma ten dar. Może dlatego, że ludzi z jakąkolwiek pasją jest tak niewielu, ale przysięgam, że jak trafię na kogoś takiego, to zostaniemy razem na trochę dłużej, żeby przekazał mi choć 1/10 swojej pasji. Wtedy może naprawdę się zakocham. Oczywiście w kuchni.

Ja sama bardzo rzadko dysponuję wolnym przedpołudniem i mam szansę, aby wybrać się na pobliski ryneczek. Stąd każda wyprawa tam jest dla mnie swego rodzaju świętem, ponieważ uwielbiam świeże warzywa, tak różne od tych "wymytych" marketowych. Lubię rozmawiać ze sprzedawcami, lubię patrzeć na góry zieleniny. Sprzedawcy często zgadują, że jestem "wegetarianką", bo podobno to po mnie widać. :) Lubię wracać do domu obładowana warzywami, wrzucam je na stół i zaczynam kombinować, z reguły przygotowując z nich zupełnie inne danie niż zamierzałam pierwotnie.

Żeby przygotować dobre jedzenie wcale nie trzeba siedzieć w kuchni godzinami. Czasami wystarczy dobry blender, kilka suszonych pomidorów, garść orzechów włoskich, czosnek, oliwa, suszone zioła, odrobina świeżej bazylii, garść oliwek i oczywiście ukochany makaron razowy. I już! W 15 minut obiad jest gotowy! W dodatku takie danie przywodzi na myśl moje własne włoskie wyprawy. Znowu się rozmarzyłam, a do lata jeszcze tyleeee... No dobrze, a teraz przepis na kolejne risotto wg mnie samej :)

Składniki na risotto z boczniakami i szpinakiem

250-300 g boczniaków
solidna garść świeżego szpinaku
1 cebula
1 żabek czosnku
1,5 szklanki ryżu arborio
3 szklanki gorącej wody
świeżo mielony pieprz
1 -1,5 łyżeczki soli
0,5 łyżeczki kurkumy
oliwa z oliwek

Oliwę rozgrzać na patelni i zeszklić poszatkowaną w kostkę cebulę. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek. Po chwili dodać pokrojone w paski boczniaki, przyprawić solidnie świeżo mielonym pieprzem i smażyć przez 5 minut mieszając co chwila. Następnie wsypać ryż. Smażyć do czasu, aż ziarna zrobią się przezroczyste. Dodać kurkumę, posolić i wlać gorącą wodę. Przykryć patelnię pokrywką, zmniejszyć ogień do minimum i gotować na wolnym ogniu około 15 minut, do czasu, aż płyn się wchłonie. Na koniec wsypać szpinak ( jeżeli mamy drobny to w całości, a jeżeli duży to należy liście rozdrobnić). Wymieszać dokładnie z ryżem. Podawać na ciepło. Opcjonalnie można poprószyć płatkami drożdżowymi i posypać natką pietruszki lub świeżymi kiełkami.

Buon appetito!

A na koniec bardzo popowa pioseneczka w bardzo hardcorowej wersji i wspomnienie tegorocznego DIY Festu w Gdyni! ołjeeeee!

Vegan Lunch # 2

2011-12-09T12:55:00.004+01:00

VEGANHOOLIGAN CREW z ogromną przyjemnością zaprasza na drugą edycjęWEGAŃSKIEGO LUNCH'U!!!

VHCto kilka pełnych energii osób, które chcą uczynić otaczającąrzeczywistość przyjemniejszą i łatwiejszą do zniesienia! :)

Jakzawsze czekać na Was będzie pyszne i zdrowe jedzenie, przygotowanedomowymi sposobami.

Tymrazem zaserwujemy Wam takie smakołyki, jak pierogi, kapustę zgrzybami, kotlety sojowe po grecku czy pierniczki i makowce, czylitradycyjne (i nietradycyjne również) świąteczne dania, jakietylko nam przyjdą do głowy. Spodziewajcie się też dań zupełnieniekonwencjonalnych...

Miejsce:Meskalina (http://www.meskalina.com/)
Data:18.12.2011
Godzina:13:30
Wejście:15 zł i jesz ile chcesz

Przynieśswój talerz, dostaniesz słodką niespodziankę gratis!

MORETHAN FOOD:

+3złz każdego biletu odpalamy dla FundacjiTara (http://fundacjatara.info/)

+zbiórkakredek, mazaków, kolorowanek i bloków rysunkowych dla dzieci z DomuDziecka nr 1, ul. Swobody 59, Poznań

+miła atmosfera, muzyka i jedzenie!

Przyjdźi zaproś przyjaciół!!!

UWAGA!

Jeżelimasz pomysł na akcje, które mogłyby towarzyszyć naszym lunchom,chcesz wypromować jakaś fajną inicjatywę lub po prostu masz donas jakieś pytania to pisz:
e-mail:veganhooligancrew@gmail.com

Nasze poczynania można śledzićna fb: http://www.facebook.com/VeganHooliganCrew

Jeżelimasz fb możesz też zapisać się jako uczestnik. Dzięki temupomożesz nam określić, ilu gości mamy się tego dnia w Meskaliniespodziewać. http://www.facebook.com/events/251735824890422/

Zapraszamy!!!

PIERNICZKI 2011!!!!

2011-12-08T12:57:00.004+01:00

Było sobie lato, poszłyśmy do kina, a potem nad rzeką piłyśmy piwa, jadłyśmy czipsy i gadałyśmy o tym i owym. Pustce, zagubieniu i odnalezieniu się. Zachowywałyśmy się zupełnie, jak te normalne dziewczyny, którymi nigdy nie będziemy, choć wówczas chyba byłoby nam łatwiej. Trochę, jak chłopaki też się zachowywałyśmy, ale jednak bardziej, jak dziewczyny zdaje się...

A teraz jest zima. I to niczego nie ułatwia. Bo za oknem śnieg z deszczem i nad rzeką się nie zrelaksujemy i każde wyjście zdaje się się być wyprawą na przeciwległy biegun Ziemi.

A dzisiaj? Dzisiaj potrzebuję troszkę ciepła, przychylnej osoby obok siebie oraz tej pewności, że wszystko będzie dobrze, że przecież kiedyś znowu będzie lato, a jeżeli przypadkiem stanę na przysłowiowej krawędzi, znajdzie się ktoś, kto będzie czuwać, żebym z niej nie spadła... Ponieważ ja już nie mam siły sama o siebie dbać, a nie chcę być znowu "w siniakach".

Zrobiło mi źle, więc poszłam piec pierniczki, zmotywowana porą roku oraz tym, że za kilka tygodni spędzę trochę czasu z moją, z roku na rok większą, rodziną. O ile narodziny Jezusa nie za bardzo mnie interesują, o tyle to, że będę miała wreszcie czas, aby 100% mojej uwagi poświecić tym, którzy poszliby za mną w ognień, całkiem cieszy. I myśl, że czeka mnie tyle pysznego jedzenia napełnia mój centralny narząd układu krążenia przyjemnym uczuciem ciepła...

Muszę przyznać, że ulżyło mi nieco od ugniatania ciasta. Upieczcie sobie też. Może i Wam ulży, jeżeli macie podobnie, jak ja chwile smutku i zwątpienia.

W tym roku zmodyfikowałam zmodyfikowany już wcześniej przeze mnie przepis na pierniczki mojej Babci. Cóż, kiedy dwa lata temu pisałam tamten post, byłam takim kulinarnym "kurczakiem", ale pisząc tutaj dla Was i wymyślając przepisy na bloga stałam się kulinarną... "kurą" ;). Mówiąc wprost dojrzałam kulinarnie i cały czas udoskonalam tę sztukę.
Piekąc pierniczki na podstawie przepisu Babci czuję, że dokonuję czegoś ważnego, bo kultywuję tradycję rodzinną, a to w sumie fajna sprawa, bo co jak co, ale dobre przepisy to to, co potomnym należy przekazać i może kiedyś z tego przepisu będą korzystać moje dzieci lub dzieci moich sióstr, wszak wątpliwe jest, abym kiedyś posiadała własne. Mniejsza zresztą o to! Ważne jest to, że wegańska wersja pierniczków Babci jest ekstra i myślę, że dorównuje oryginałowi, choć przyznam szczerze nie za bardzo już pamiętam, jak dokładnie smakowały.

Składniki:

400 g mąki pszennej białej
100 g mąki krupczatki
500 g mąki pszennej razowej
1/2 kg cukru
250 g vegan margaryny ( u mnie Alsan - do znudzenia! :P)
ok 150 g melasy
1 szklanka wody
4 łyżki mielonego siemienia lnianego
1 łyżeczka sody
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka amoniaku ( opcja)
2 łyżki kakao
2-3 paczki przyprawy piernikowej

W małym garnuszku pogrzać wodę i dodać zmielone siemię. Powstanie coś przypominającego w konsystencji kisiel (?). W dużej misce wymieszać ze sobą mąki, 1 szklankę cukru, sodę, proszek, amoniak i kakao. Rozgrzać głęboką patelnię, a następnie wsypać na nią pozostały cukier. Zmniejszyć ogień do minimum i powoli karmelizować cukier, uważając, aby nie przypalić. Lepiej nie odchodzić od patelni, tylko cały czas mieszać cukier drewnianą łyżką. Kiedy całkowicie się upłynni wrzucić kostkę margaryny i mieszać do czasu aż się rozpuści. Następnie dodać melasę. Wymieszać zawartość patelni, a kiedy będzie ona w miarę jednolita, wsypać przyprawy do piernika. Znowu porządnie wymieszać. Zgasić ogień. Dodać lniany "kisiel". Całość po raz kolejny porządnie wymieszać i wlać do miski z mąką. Energicznie mieszać ciasto, najpierw łyżką, później przy pomocy rąk. Ugniatać, podsypując mąką w razie potrzeby ( u mnie nie było to konieczne!), tak długo,aż uzyskamy jednolite, odklejające się od rąk ciasto. Przekładamy ciasto na kuchenny blat lub stolnicę( przyprószone mąką!) i rozwałkowujemy, wycinamy dowolne kształty, wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 180 st.C i pieczemy około 7 minut, aż pierniczki delikatnie się zarumienią.

Gotowe ostudzone pierniki można lukrować i zdobić w dowolny sposób ( wegański of course! :)). Smacznego!

Przyznajcie, że i Was to zdumiewa...

2011-12-07T10:21:00.002+01:00

To niewiarygodne, jak można czuć się szczęśliwą przez tyle lat, mimo tylu kłótni, tylu upierdliwości i tak naprawdę, kurwa, nie wiedzieć, czy to miłość czy nie.

— Gabriel García Márquez
Miłość w czasach zarazy

Grzyby w sosie tymiankowym! Pychaaaa!

2011-12-05T15:20:00.002+01:00

Ostatnio, kiedy znajomy pomagał nam dotransportować jedzenie na Wegański Lunch i zobaczył wszystko, co przygotowałyśmy stwierdził, że aby tak gotować trzeba już mieć pasję, sama umiejętność i chęć nie do końca tu wystarczają. I pewnie ma rację... Bo gotowanie dla kilku osób to zupełnie inna bajka niż gotowanie dla 150...

Kiedy myłam gary po lunchu, naładowana taką masą energii, że mogłabym obdarować nią wszystkich, którzy się tego dnia w Meskalinie zjawili, pomyślałam sobie, że tak bardzo kocham to gotowanie właśnie za to, że ono ode mnie niczego nie wymaga ( no może poza czasem...). Przychodzi mi tak nieprzyzwoicie łatwo, lekko, bez większego wysiłku. Nie brakuje mi fantazji, rozmachu. Drzemią we mnie takie cechy wiedźmy, która lubi sobie mieszać w kotłach :).

A potem pomyślałam o tej mojej medycynie i dotarło do mnie, że ją z kolei kocham za to, że właśnie w przeciwieństwie od gotowania, wymaga ode mnie wysiłku, czasu, poświecenia, cierpliwości, wewnętrznego zaparcia, czasami odnalezienia siły i determinacji. Czasami daje w kość, daje poczucie bezradności, nierzadko samotności i nie zawsze wychodzi... Uczy pokory, tolerancji, cierpliwości i umiejętności komunikowania się się z ludźmi. Bardzo różnorodnymi ludźmi.

Jedno i drugie, zarówno medycyna, jak i kuchnia, wymagają ode mnie fantazji, wyobraźni, polotu i miłości. Wiecie zapewne, że gotować i leczyć trzeba z miłością. Ja wkładam jej tyle, w te dwa elementy mojego życia, że brakuje mi jej dla innych spraw. Cierpię na deficyty cierpliwości w tym moim pozostałym życiu, ponieważ ciągle się spieszę, ciągle gdzieś biegnę, nie mając na nic czasu... Zupełnie. Wymagam za dużo od siebie i niestety od innych również, a to bywa dla wszystkich bardzo uciążliwe.

Czekam na skończenie studiów, choć mimo wszystko upływają całkiem przyjemnie. Na wyjazd z Poznania też czekam, bo mnie trochę nuży siedzenie w jednym miejscu. Jestem taki niecierpliwy dzieciak, który szuka swojego miejsca na ziemi. Choć doświadczenie już mnie nauczyło, że jak podchodzi się do ognia to można się sparzyć, to ja mimo tego szukam w życiu raczej adrenaliny niż stabilizacji i spokoju. Gnam, gnam, gnam... może prosto w przepaść? Coś tam pewnie po drodze tracę, jednocześnie jednak tyyyyle zyskując... Wydaje mi się, że nauczyłam się już z tym żyć.

Koniec rozkmin. Czas na przepis. Obiad, który mi zawsze kojarzy się z zimą.

Zimową porą jem trochę inaczej niż latem. Jednym z moich ulubionych dań o tej porze roku jest sos grzybowy z tymiankiem podany z kaszą gryczaną lub ziemniakami ugotowanymi na parze. Do tego sałatka z buraczków lub marchewka z groszkiem.
Grzyby to jedna z moich kulinarnych obsesji. Uwielbiam je, choć na blogu nie ma ich znowu tak dużo... Grzyby nie należą do najbardziej lekkostrawnych dań, nie powinny ich jeść małe dzieci, kobiety w ciąży i karmiące, a także osoby mające problemy z układem pokarmowym, ponieważ grzyby trudno się trawią. Ja jednak nie jestem małym dzieckiem, nie spodziewam się potomka ani też go nie posiadam, a układ trawienny działa, więc zajadam sobie grzyby ze smakiem.

Poniższy sos jest zupełnie, jak od Mamy... Pycha!

Składniki:

2 solidne garści suszonych grzybów ( około 1,5-2 szklanek)
4 szklanki wrzątku
1 mała cebula
2 ząbki czosnku
3 łyżeczki tymianku
opakowanie śmietanki owsianej
łyżka mąki ryżowej
sól i pieprz do smaku
oliwa z oliwek ( u mnie tymiankowa)

Grzyby wrzucić do miski, zalać 4 szklankami wrzącej wody, przykryć i odstawić na godzinkę. Po tym czasie grzyby odcedzić pozostawiając 2 szklanki wywaru z grzybów. Cebulę drobno posiekać. W rondlu rozgrzać 2-3 łyżki oliwy i zeszklić na niej cebulę, dodać zmiażdżone ząbki czosnku i smażyć przez moment. Następnie dodać grzyby i dusić z cebulą przez około 5 minut. Wsypać tymianek i wymieszać. Po chwili wlać szklankę wywaru z grzybów i dusić wszystko razem przez 5-7 minut pod pokrywką. Pozostałą szklankę wywaru wymieszać z mąką ryżową. Wlać do rondelka i wymieszać z resztą. Gotować przez minutę. Zmniejszyć ognień na minimum. Następnie dodać śmietanki owsianej i wymieszać. Przyprawić do smaku solą i dużą ilością zmielonego pieprzu. Podawać z ziemniakami "w mundurkach" lub kaszą gryczaną, posypane pietruszką z ulubionymi warzywami. Smacznego!

Wiem, że zdjęcia są paskudne, ale taka pora roku. Ciężko o dobre, naturalne światło.

A na koniec utwór z super fajnym klipem odwołującym się do kultowych filmów porno z lat 70-tych...

Jarmuż z orzechami ziemnymi i mlekiem kokosowym? Na afrykański styl.

2011-11-27T17:01:00.006+01:00

Oto mój autorski przepis na danie z jarmużem. Podobno w ten sposób jada się jarmuż w Afryce Południowo-Wschodniej. Tak podpowiada Wikipedia, ale chyba powinnam skonsultować się w tej sprawie ze swoim szwagrem, który właśnie z tamtych rejonów świata pochodzi.

Za wszystkich kuchni świata, kuchnia afrykańska to ta, do której sięgam najrzadziej. Znam tylko kilka dań, ale uczyłam się ich u źródeł, toteż jestem bardzo z nich dumna. Umiem zrobić m.im. Ugali, Chapati w wersji Tanzańskiej i Mandazi, Soczewicę po Etiopsku. Nie za wiele, co? Powinnam trochę poszerzyć listę dań rodem z Kolebki Ludzkości i pewnie byłoby mi prościej, jakbym znalazła czas, aby wpaść do mojej siostry do Sheffield i podszkolić się pod okiem jej męża. Hmm... Mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości uda mi się ten niecny plan zrealizować, a wówczas na pewno podzielę się z Wami tajnymi recepturami.

Tymczasem, w ten nieco ponury listopadowy dzień, gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po jarmuż. Warzywo, które jest u nas traktowane tak trochę po macoszemu. Mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni i jarmuż zagości na naszych stołach. Zasługuje na to, bo jest naprawdę zdrowym i smacznym warzywem. Zawiera wiele witamin i minerałów, które o tej porze są nam bardzo potrzebne. :)

Składniki:

pęk jarmużu
biała część pora
3 ząbki czosnku
2 szklanki orzechów arachidowych solonych
2 puszki mleka kokosowego
oliwa
sól i pieprz do smaku

Liście jarmużu oddzielić od łodygi, umyć pod bieżącą wodą, wykroić z nich twarde nerwy, rozdrobnić liście nożem lub drąc je ręcznie na mniejsze kawałki. Pora pokroić z cienkie krążki.

W głębokim rondlu rozgrzać 3-4 łyżki oliwy, wrzucić pora, zmiażdżony czosnek i szklić na małym ogniu ok.5 minut, co jakiś czas mieszają. Dodać orzechy i dusić je razem z porem przez około 5 minut. Następnie wsypać jarmuż, przykryć rondel i dusić przez 15-20 minut, co jakiś czas miesząc. Jarmuż znacznie zmniejszy swoją objętość. Można ewentualnie dodać filiżankę wody. Po tym czasie wlać mleko kokosowe, wymieszać i dusić przez kolejne 10 minut. Na koniec przyprawić do smaku solą i pieprzem. Podawać z ryżem Basmati. Świetnie smakuje też z kaszą jęczmienną. Smacznego! :)

A oto soundtrack! Tak jakoś mi się ostatnio o Coalition przypomniało i aż sięgnęłam po płytę.

Pierwszy lunch za nami i "takie małe WIELKIE DZIĘKI od nas dla Was"!

2011-11-22T10:00:00.005+01:00

foty by Sylwia i Ania P.

Pierwszy Wegański Lunch w Poznaniu przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Choć wydarzenie cieszyło się sporym zainteresowaniem na facebooku, nie do końca przypuszczałam, że odbiór będzie aż tak pozytywny.

Meskalina pękała w szwach. Vegan Hooligan Crew stanął na wysokości zadania przygotowując tyle jedzenia, że wystarczyło go dla dobrze ponad 100 osób, które zajrzały tego dnia właśnie do nas. Miło było zobaczyć tzw. "starych wyjadaczy", czyli osoby, które zjawiają się zawsze na tego typu imprezach, ale przede wszystkim ucieszyło mnie mnóstwo nowych twarzy, ludzi otwartych i chętnych do rozmowy.

Udało nam się zebrać dwie pełne skrzynki fantów dla maluchów z Oddziału Onkologicznego, co cieszy, bo w tym wszystkim chodzi o coś więcej niż tylko jedzenie. Chodzi o umiejętność organizowania oddolnych inicjatyw całkowicie DIY, bez sponsorów, reklam i tej całej mainstreamowej otoczki. Chodzi o promocję weganizmu, ale też zachęcenia ludzi do wspólnego działania. Zrobienia czegoś dla innych, dla siebie i dla środowiska. Grupa zaprzyjaźnionych osób, w której każdy sam może zdecydować w jakim stopniu i na ile, chce się w to angażować, może nieźle "narozrabiać". Bez wywierania na siebie presji, zmuszania do czegokolwiek, narzucania swoich wizji. Wiadomo, że to, że się znamy, lubimy i mamy podobne podejście do wielu spraw w życiu, sprawia, że bardziej nam się chce i lepiej nam to wszystko wychodzi. Okazuje się, że wystarczy włożyć w to, co się robi trochę serca, cierpliwości. Trzeba otworzyć się na innych, na nowe miejsca, nowe formy działania, które mogą sprawić, że nasze życie będzie szło we właściwym kierunku. Lunch spełnił swoje zadanie, bo miał przyciągnąć jak najwięcej różnorodnych ludzi, ale jednocześnie miał być pretekstem do spotkania z przyjaciółmi, dla których "nigdy nie mamy czasu", miał być promocją weganizmu, ale też miał zahaczyć o coś więcej, niż tylko jedzenie. Wyszło nam! Pięknie!

Jeżeli nie udało Wam się dotrzeć na pierwszy lunch, to uprzejmie informuję, że 18.12. o godzinie 13.30 po raz kolejny będziemy czekać na Was w Meskalinie. Więcej informacji pojawi się wkrótce, a tymczasem kłaniam się nisko wszystkim i do zobaczenia znów!

Grafomański post, kolejne zaproszenie na lunch, a na deser PUMPKIN PIE!

2011-11-19T09:38:00.011+01:00

Ostatnio za każdym razem, kiedy przymierzam się do napisania posta na bloga, kasuję po kolei każde słowo. Wyrażenie siebie poprzez słowa sprawia mi ogromną trudność. Chyba się trochę gubię, chyba nie do końca już wiem kim teraz jestem i chyba nie radzę sobie z emocjami. Kiedy to czytam, odnoszę wrażenie, że mam do czynienia ze zwykłym polonistycznym bełkotem. Chciałabym Wam opowiedzieć o moich ostatnich przeżyciach, przemyśleniach, ale nie umiem. Może to wszystko stało się zbyt trudne, aby wyrazić to w słowach, opisać na blogu? Nie będę ukrywać, że lekko nie jest, a już w ogóle miniony tydzień zaburzył mój spokój. Czuję, że to nie jest moje miejsce na ziemi, ale tak łatwo się stąd nie wyrwę. Obecnie odnoszę wrażenia, że nie mam w ogóle życia. Własnego życia. Żyję szkołą, wydarzeniami, które się dzieją wokół mnie, ale poza tym? Brakuje wolnej przestrzeni, w umyśle, w życiu... A jest tyle rzeczy, które chciałabym realizować, tyle miejsc, ludzi, spotkań... A marzenia wydają się być teraz taaakie odległe.

Poza jednym, które jest dosłownie w zasięgu mojej ręki. W najbliższą niedzielę przygotowuję razem z kilkoma zaprzyjaźnionymi dziewczętami (tak naprawdę, to żadne z nas dziewczęta, ale prawdziwy vegan hooligan crew :P) wegański lunch. Po raz pierwszy w Poznaniu i mamy nadzieję, że wszystko się pięknie uda, pomimo, że prawdę mówiąc żadna z nas nie ma za bardzo czasu, aby się w to zaangażować w 100 %. W dodatku nie kończymy na jedzeniu, bo będziemy zbierać kredki, mazaki, bloki rysunkowe i kolorowanki dla dzieciaków z Oddziału Onkologicznego.

A żeby nie jeść w ciszy, zaprosiłyśmy DJ, który będzie przygrywał muzykę, aby to popołudnie było jeszcze przyjemniejsze, takie mniej listopadowe.... Widzimy się, prawda?

Pewnie zastanawiacie się po co? Po co zabiegane, zapracowane dziewczyny zamiast iść na imprezę, zrobić coś tylko dla siebie, zaszywają się w kuchni? Bo nic nie daje takiej energii, jak zrobienie czegoś fajnego i dobrego dla innych... Chcemy, aby to miasto, ten miesiąc i Wasze, ale również nasze życie nabrało barw.

A teraz czas na przepis. Pewnie ostatni z dynią w tym roku. Upiekłam Pumpkin Pie, czyli ciasto znane mi głównie z amerykańskich filmów i seriali. Wyszło pyszne i aromatyczne.

Myślę, że upiekę je jeszcze nie raz! I Was do tego gorąco zachęcam, korzystajcie z ostatnich tegorocznych, świeżych dyń.

Piekarnik rozgrzać do 180 st.C. Przygotować ciasto!

Składniki na ciasto:

1,5 szklanki mąki pszennej białej
2/3 szklanki mąki orkiszowej
2 łyżki melasy
2 kopiaste łyżki tłuszczu kokosowego
10 łyżek mleka sojowego

Z podanych składników ugnieść ciasto, rozwałkować i wyłożyć foremkę do pieczenia tarty. Tak, aby stworzyć korpus, którego wnętrze wypełnimy nadzieniem dyniowym.

Składniki na farsz:

2 pełne szklanki musu z ugotowanej/pieczonej dyni
1 szklanka mleka sojowego
2/3 szklanki cukru trzcinowego
1/4 szklanki mąki kukurydzianej
1 łyżka melasy
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1/2 łyżeczki mielonego imbiru
1/4 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej

W blenderze wymieszać puree dyniowe, mleko, cukier. Dodać mąkę, melasę, wanilię, przyprawy i ponownie zmiksować. Wypełnić tartę nadzieniem z dyni i od razu wstawić do piekarnika. Piec ok. 45-50 minut.

Gotowe ciasto wystudzić i posypać startą wegańską gorzką czekoladę.

Smacznego!

Koniec końców i tak będzie disco!! :)

WEGAŃSKI LUNCH W SAMYM SERCU POZNANIA! :)

2011-11-12T21:14:00.004+01:00

Pewnego sierpniowego, leniwego popołudnia siedziałam sobie na krawężniku w Berlinie na kolanach trzymając talerz z jedzeniem. Wraz ze znajomymi załapaliśmy się na wegański brunch ogarniany przez jeden z tamtejszych hausprojektów. W naszych rozleniwionych wakacjami, wypoczętych jeszcze umysłach pojawiła się myśl, aby zrobić coś takiego w mieście, gdzie aktualnie wszyscy, a właściwie wszystkie żyjemy. Musiało minąć trochę czasu, aby doszło do realizacji tego projektu, ale wreszcie się udało i 20.11.2011 ruszamy z pierwszą edycją wegańskiego lunchu w Poznaniu.

Czego możecie się spodziewać? Myślę, że podpowiedź znajdziecie na moim blogu, ale również na blogu Sylwii, która podobnie, jak ja jest mocno wkręcona w całą inicjatywę!

Zatem widzimy się w przyszłym tygodniu! GO VEGAN!

Miejsce: Meskalina

Data: 20.11.2011

Godzina: 13:30

Wejście: 10-15 zł i jesz ile chcesz

Przynieś swój talerz, dostaniesz niespodziankę gratis!

MORE THAN FOOD:

+ DJ set

+ zbiórka kredek, mazaków, kolorowanek i bloków rysunkowych dla dzieci z Oddziału Hematologiczno-onkologicznego w

Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Nr 5 im. Karola Jonschera Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu

Vagan Hooligan Crew to...

… grupa przyjaciół, która choć gotowaniem zajmuje się całkowicie amatorsko, to raz w miesiącu chce właśnie poprzez kuchnię promować wegański styl życia.

Wegański, ponieważ...

… jest to według nas najbardziej etyczny, zdrowy i ekologiczny sposób odżywiania. Wybierając weganizm oszczędzamy życie: swoje, innych i planety.

Dieta wegańska...

… jest bogata, kolorowa i przede wszystkim bardzo smaczna.

Ale weganizm...

… to nie tylko dieta, dlatego na lunchach będziecie mieli okazję nie tylko do spotkania z przyjaciółmi, zasmakowania pysznego, całkowicie roślinnego jedzenia ( w tym wypieków i innych słodkości), ale też wesprzeć różne społeczne inicjatywy i wziąć udział w przygotowanych przez nas akcjach ( wykładach, pokazach filmów, zbiórkach, spotkaniach, warsztatach, wystawach) , a także posłuchać muzyki.

Zapraszamy!!!

Go Vegan and change the World!

Listopadowe zamieszanie.

2011-11-10T18:59:00.000+01:00

Zacznę od tego, że jestem totalnie zabiegana i zupełnie nie ogarniam swojego życia ostatnio. Co gorsze, nie mam czasu dla tych, dla których bardzo bym ten czas chciała znaleźć. Na szczęście wszyscy są bardzo wyrozumiali. Choć im bardziej wyrozumiali są, tym bardziej mi ich brakuje...
Doszłyśmy już z moją siostrą do etapu, w którym szkoda nam czasu na gotowanie i "dopychamy się" kanapkami ( z masłem orzechowym!), bo na zakupy też nie mamy czasu, więc nie ma czym tych kanapek posmarować...

Czuję, że jestem wyczerpana zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Potrzebuję odpoczynku, bo niedługo naprawdę zabraknie mi siły, ale kiedy odpoczywać? Jak się potem z tego wytłumaczyć? Terminy gonią, zaliczenia i kolokwia, jeszcze kurs językowy i super pozaszkolne projekty, które mam nadzieję, staną się dla mnie źródłem energii i radości, która pomoże mi przetrwać ten bezlitosny czas.

W całym tym zamieszaniu, czuję się nieco, jak ten bezpański pies... Chciałabym, żeby mnie czasami ktoś "nakarmił, wyprowadził na spacer i pogłaskał".

Koniec narzekania, bo w ramach odreagowania stresu poszłam na zakupy na pobliski ryneczek. Jestem uzależniona od dobrego jedzenia, a ostatnio stosujemy brutalny odwyk.
To, co najchętniej jem o tej porze roku, to brokuły, brukselki, cukinie, szpinak i oczywiście jarmuż. A żeby nie było tak zielono, sięgam po dynie... Pełnia szczęścia :). Chwilowa, ale zawsze! Teraz mam weekend przed sobą, to się wreszcie najem, jak trzeba!

Ostatnio na blogu Sylwii, pojawił się wpis o drobnych gestach, o tym, że aby sprawić drugiemu człowiekowi przyjemność, nie trzeba wiele. Czasami coś drobnego sprawia, że nawet ten z pozoru koszmarny dzień, może zakończyć się bardzo miło. I nie warto czekać na jakieś przełomy, wielkie czyny. Trzeba cieszyć się tym, co się ma. Docenić przyjaciół, znajomych i całkiem obcych ludzi, którzy nie raz przyczyniają się do tego, że się uśmiechamy.

Miłego dani!

Znacie kogoś, kto rozpływa się z radości, gdy zostanie obdarowany jogurtami, margarynami i śmietaną w spray'u? Ja znam i w dodatku sama się do tych osób zaliczam! Bo te z pozoru zwyczajne produkty w wersji wegańskiej są niczym biały kruk w tym miejscu, gdzie teraz żyję.

W każdym razie: Aniu, Vielen Dank! :*

Drożdżowe pomarańczowe ślimaki z dyniowo-cynamonowo-orzechowym farszem

2011-11-05T11:36:00.003+01:00

Ostatnio cały czas dynia króluje w moich postach. Zupełnie, jakby inne warzywa przestały dla mnie istnieć :) Na dodatek moja młodsza siostro-współlokatorka zrobiła na obiad dyniowe risotto.

Ostatnio przypomniała mi się nawet bajka o Kopciuszku, kiedy kroiłam dynię, bez kitu! Tam Matka Chrzestna zamienia dynię w karocę, coby Kopciuszek miała czym pojechać na bal. Muszę pogadać o tym z Julką, moją siostrzenicą, bo wydaje mi się, że ona może siedzieć w temacie :)

Tymczasem ja częstuję was słodkimi bułeczkami! Wiem, że nie dość, że ciągle słodkie i słodkie robię, to jeszcze ta dynia, ale obiecuje, że pojawi się jakaś odmiana wkrótce. Będzie więcej propozycji na śniadania, brunche, lunche i obiady! Żadnych tam ciast i ciasteczek :)

Przepisem zainspirowałam się na blogu mojej starszej siostry, ale troszkę go zmodyfikowałam, wedle własnej modły. Pychota! Polecam! :)

Składniki na ciasto:

50g drożdży
4 szkl. mąki pszennej
1/2 szkl. cukru trzcinowego
1 łyżka melasy
1 szkl. mleka roślinnego
1/2 szkl. oleju
skórka strata z jednej pomarańczy

Składniki na nadzienie:

1 szkl. pulpy dyniowej
1/3-1/2 szkl. cukru trzcinowego
1 płaska łyżeczka cynamonu
garść ulubionych orzechów: u mnie włoskie, laskowe i migdały

Drożdże ucieramy z cukrem. Czekamy, aż się rozpuszczą. Następnie dodajemy ciepłe mleko i zaczyn odstawiamy pod przykryciem na 15 minut do wyrośnięcia. Po tym czasie dodajemy melasę, olej, startą skórkę pomarańczy i mieszamy. Po czym przesiewamy mąkę i dokładnie wyrabiamy ciasto. Odkładamy je w ciepłe miejsce na 40 minut, aby wyrosło.

W tym czasie podgrzewamy pulpę dyniową, dodajemy cukier, cynamon, posiekane orzechy i mieszamy, aż do rozpuszczenia cukru. Zestawiamy z ognia.

Następnie wyrabiamy ciasto z odrobiną mąki, aby się nie kleiło. Rozwałkowujemy, tak aby wyszedł nam możliwie równy prostokąt. Smarujemy go dyniowym farszem. Ciasto zwijamy w rulon i kroimy go ostrym nożem na 2 - 2,5 cm krążki, które układamy w niewielkich odstępach na blasze, tak aby się zrosły bokami podczas pieczenia. Pieczemy w 180 st.C przez około 20 minut. Smacznego!

A ja zmykam walczyć dalej! :)

Prawdziwa miłość nie zawsze się udaje.

2011-11-04T13:30:00.004+01:00

"Nikt nie może nigdzie dojść, jeśli skądś nie odszedł. "

( John Updike)

Dlatego jestem pewna, że niektóre rzeczy, miejsca, ludzi muszę opuścić, aby zrealizować swoje plany, marzenia, aspiracje. I to nie jest nic strasznego, to jest tylko i wyłącznie życie. To samo tyczy się rozstań, które nie zawsze oznaczają koniec, ponieważ tak naprawdę, z reguły są początkiem, niejednokrotnie czegoś lepszego i fajniejszego. Przyjemniejszego etapu życia. Dlatego trochę odwagi, a wszystko będzie dobrze :)

Choć w życiu staram się niczego nie żałować, to myślę jednak, że były momenty ( czasami można to już w latach liczyć :P), miejsca, spotkania niewarte tego wszystkiego. Niepotrzebne. Szkoda było mojego czasu, fatygi, zaangażowania. Zresztą nie tylko mojego... Wydaje mi się, że sensu nie mają rzeczy, z których czerpiemy więcej negatywnych niż pozytywnych przeżyć. Pomimo, że czasami będzie nam brakować nawet tego, co było złe, to jednak szybko nabierzemy przekonania, że nie mamy za czym tęsknić. Gdy korzyści jakie czerpiesz są niewymierne, to weź na luz i uciekaj dopóki możesz i ktoś nie będzie cię na siłę zatrzymywał mamiąc "podróbą szczęście", "tandetnym półproduktem" :). Mówiąc obrazowo, życie jest za krótkie, aby satysfakcjonować się "produktem czekoladopodobnym", każdy zasługuje na prawdziwą czekoladę... Dlatego szukajmy swojego "ulubionego smaku".

Skąd takie myśli w mojej głowie? Obejrzałam ostatnio film "Blue Valentine" - przygnębiającą i do bólu prawdziwą produkcję o nieszczęśliwej parze, dwójce ludzi, którzy, chyba można wysnuć taki wniosek, nie byli sobie pisani. Być może byłoby lepiej, gdyby się nigdy nie spotkali. Zupełnie tak jak w życiu, a przecież to tylko film.

Krem z pieczonej dyni z nutą curry!!

2011-11-02T21:38:00.001+01:00

A gdyby tak spróbować od początku...? Jeszcze raz? Zapomnieć, że się wcześniej poznaliśmy? Zapomnieć, że mamy za sobą jakąkolwiek przeszłość? Zapomnieć o tym, co było złe i choć raz, bez oglądania się za siebie, spojrzeć w przyszłość... Ja zaczęłabym chyba od tego, że jestem Maddy, mam dwadzieścia parę lat, 3 siostry, 3 siostrzenice i siostrzeńca. Lubię kawę i cynamonowe ślimaczki, zapach wiosennego deszczu i lubię chodzić chodnikami zasypanymi jesiennymi liśćmi, które tak przyjemnie szeleszczą w zderzeniu z moimi butami. Lubię też jeździć rowerem, słuchać muzyki i kino europejskie też lubię. W wolnych chwilach... zaraz, zaraz...A czy ja mam w ogóle wolne chwile? Ostatnio zamiast jeść i spać, studiuję z wypiekami na twarzy podręcznik do kardiologii. Szkicuję serce i marzę o nowym tatuażu... Zakochana bez pamięci. W medycynie i kuchni wegańskiej. Uzależniona od kontaktów z ludźmi. "Wysycham"jak kwiat bez wody, gdy nie mam dla kogo żyć. Teraz na szczęście kwitnę! Choć jesień w pełni. Jak zawsze na opak :)

Pewnego jesiennego dnia przyrządziłam zupę z dyni. Z pieczonej dyni, z miąższem pomarańczy. Wiecie, taka mała kuchenna ekstrawagancja, ponieważ zupa ta była na ostro, a nie na słodko, co mogło sugerować dodanie pomarańczy. Widząc, jak moja młodsza siostra męczy się nad miską powyższej zupy, doszłam do wniosku, że przepis wymaga modyfikacji, aby przypaść do gustu moim najbliższym. Powstała kolejna wersja zupy z pieczonej dyni i jest ekstra.

Składniki ( na cztery małe miseczki ) :

1 kg miąższu dyni
cebula
2 ząbki czosnku
oliwa
sól i pieprz
łyżeczka curry
2 szklanki mleka roślinnego ( u mnie owsiane! )

Dynię obieramy i kroimy w małe kawałki, cebulę kroimy w ósemki. Na blasze wyłożonej papierem układamy dynię, cebulę owiniętą w folię aluminiową i nieobrane ząbki czosnku. Warzywa skrapiamy oliwą i solimy. Wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 180 st.C i pieczemy przez około 50 minut. Wyjmujemy warzywa z piekarnika, mielimy w blenderze ( oczywiście cebulę odwijamy z folii, a czosnek obieramy ze skórki ;P), dodajmy łyżeczkę curry. Na koniec dodajemy mleko i miksujemy. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku. Przed podaniem podgrzewamy. Posypujemy pestkami dyni i natką pietruszki. Gotowe!

Smacznego!

I tańczymy, żeby przeżyć listopad! :)

Podwójnie czekoladowe dyniowe cupcakes z kremem chałwowym!

2011-10-30T16:50:00.004+01:00

Jesień w pełni, a tymczasem na blogu nie opublikowałam jeszcze ani jednego przepisu z dynią w tym roku! To zupełnie nie w moim stylu! Kilka razy kusiłam już Was przepisami bogatymi w to pięknie pomarańczowe, pękate warzywo. Piekłam muffiny tu i tu, robiłam curry dyniowe, kotlety, zupę i risotto. Wszystkie te potrawy są do wypróbowania właśnie teraz. Kiedy byłam mała, w moim rodzinnym domu, jadało się dynię na jeden sposób: zupa dyniowa na słodko z mlekiem i lanymi kluskami lub makaronem. Nie jestem wielką fanką słodkich obiadów, więc i za tą zupą specjalnie nie tęsknię, choć myślę, że może przyrządzę ją sobie kiedyś do odgrzania na śniadanie. Z mlekiem roślinnym i razowym makaronem powinna być dosyć odżywcza i rozgrzewająca w te zimne, jesienne poranki. A ja codziennie na godzinę 8:00 do "szkoło-szpitala" pomykam, więc energia w formie solidnego śniadania to to, czego mi szczególnie potrzeba.

Ostatnio, jak na mnie, piekę naprawdę okazjonalnie. Nie mam zupełnie czasu na taką przyjemność, a może wybierając między gotowaniem i pieczeniem, a innymi przyjemnościami kuszę się jednak na te drugie...? A kuchnia? Może poczekać.

Dzisiaj jednak znowu piekę babeczki. Po raz kolejny też piekę, bazując na modyfikowanym przepisie z niezastąpionego thePPK. Są mocno czekoladowe, odobinę piernikowe i słodziutkie dzięki czapie kremu chałwowego! Smacznego!

Składniki:

1/4 szklanki musu jabłkowego
2 łyżki oleju rzepakowego
1/3 szklanki kakao
1/3 szklanki wrzątku + 2 łyżki
1 szklanka puree z dyni
1,5 szklanki mąki pszennej razowej lub zwykłej
3/4 szklaki cukru trzcinowego
1 łyżeczka aromatu waniliowego
1 łyżeczka przyprawy do piernika
1 czubata łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 szklanki wegańskich groszków czekoladowych

Rozgrzej piekarnik do 180 st.C. Wymieszaj ze sobą mus jabłkowy, olej i kakao. Do osobnej miski wsyp: mąkę, proszek do pieczenia i przyprawę piernikową i wymieszaj. Do miski z musem wlej 1/3 szklanki gotującej wody i szybko wymieszaj, do uzyskania gładkiego, czekoladowo sosu. Dodaj dynię, cukier i wanilię i dokładnie wymieszaj. Dodaj 1/2 mieszanki mąki i wymieszaj, dodając 1 łyżkę wrzątku. Następnie dodaj kolejną porcję mąki i 1 łyżkę wrzątku i ponownie wymieszaj. Na koniec delikatnie połącz z czekoladowymi groszkami. Przełóż ciasto do 10-12 foremek na muffiny i piecz około 20-25 minut. Ostudź!

Składniki na krem:

1/2 kostki wegańskiej margaryny
3 czubate łyżki cukru pudru
125 g chałwy waniliowej ( sprawdźcie skład, czy aby na pewno jest wegański)

Margarynę pokroić w mniejsze kawałki i utrzeć z cukrem pudrem. Następnie, kawałek po kawałku, dodawać waniliową chałwę. Gotowy krem nakładać szprycą na wystudzone babeczki i ozdobić kawałkiem czekolady!

Gotowe! Smacznego!

A co ostatnio śpiewam podczas jazdy rowerem? A to....

Granatowa surówka! // Pomegranate salad!

2011-10-29T11:18:00.000+02:00

Nie lubię, kiedy robi się zimno, dni stają się krótsze i bardziej ponure. Może lubiłabym je, gdyby wiązało się to ze zwolnieniem rytmu życia, z odpoczynkiem, siedzeniem w domu, piciem gorącej czekolady, czytaniem książek i oglądaniem zaległych filmów. Niestety rzeczywistość jest taka, że pomimo, że przyroda zapada w sen zimowy, my nie możemy żyć zgodnie z jej rytmem, nie możemy zwolnić tempa, ale cały czas zmuszeni jesteśmy do pracy na pełnych obrotach. Nikogo nie obchodzi, że może z braku słońca i ciepła nie starczy nam na wszystko energii. Nie mamy czasu na sen, na spokojne jedzenie, na wyjście do ulubionego miejsca w mieście z przyjaciółmi.

W takim czasie, jak ten, jedzenie staje się szczególnie ważne. Na naszych talerzach nie może zabraknąć świeżych warzyw i owoców! Są one przecież najlepszym źródłem witamin i minerałów, dlatego musimy jeść ich ile wlezie! Nasze zimowe posiłki mają być dla nas źródłem energii i ciepła, ale też wzmacniać naszą odporność, abyśmy nie dali się tak łatwo przeziębieniu i grypie! :)

Okres jesienno-zimowy zdobywa u mnie jednak punkty, między innymi za granaty! Uwielbiam je, a jeszcze większą miłością zapałałam do nich, gdy odkryłam ich dobroczynne właściwości. Granat jest bogaty w witaminę C i żelazo ( doskonałe połączenie, ponieważ witamina C ułatwia wchłanianie żelaza w organizmie!) Hipokrates, ojciec medycyny(!), zalecał sok z tego owocu przy bólach żołądka.

Ponadto granat jest źródłem polifenoli, czyli antyoksydantów, zapewniających naszemu organizmowi odporność, spowalniające procesy starzenia się, obniżające cholesterol ( frakcję LDL) i tym samym przeciwdziałające miażdżycy! Zatem mili Państwo: Jedzmy granaty dla zdrowia! :)

Z ciekawostek muszę jeszcze dodać, że owoc ze względu na dużą ilość nasion, uznawany był w starożytności za symbol płodności, a kwiat za symbol miłości. Do dzisiaj w Grecji życzy się nowożeńcom szczęścia, dobrobytu i płodności rzucając na podłogę granat i rozgniatając go.

Ponadto granat do Europy powrócił dzięki Arabom, stąd nazwa hiszpańskiego miasta Granada!*

A teraz czas na przepis!

Składniki:

1/2 pęczka selera naciowego
1 owoc grantu
garść orzechów włoskich
pęczek pietruszki
4 łyżki soku z cytryny
4 łyżki oliwy
sól i pieprz do smaku

Seler przepłukać pod bieżącą wodą i pokroić w 0,5 cm kawałki, granat przekroić i wydrążyć z niego osnówki. Orzechy posiekać. Wymieszać ze sobą składniki, dodać olej i sok z cytryny. Doprawić do smaku odrobiną soli i pieprzu. Posypać obficie posiekaną natką pietruszki! Gotowe!

***źródło Wikipedia.

*****

I don't like Autmn and Winter. These seasons always make me feel low coz I don't have enough energy to live my life at full speed. Days are shorter than in Summer, the weather is crap. It's cold and dark all the time. But winter have some advantages. For example, you can find my favourite pomegranates! Do you know that they're very healthy? If not, you should check it out on Wikipedia!

Today I'd like to present a quick and easy recipe for a salad with pomegranates. It's full of vitamins, so it's perfect for this season when we all should boost our immunity!

Ingredients:

1/2 bunch of celery
1 pomegranate
a handful of walnuts
a bunch of parsley
4 tbs lemon juice
4 tbs olive oil
salt and pepper to taste

Cut the celery into 0,5 cm pieces. After opening the pomegranate by scoring it with a knife and breaking it open, separate the red arils. Chop the nuts. Mix togetherr celery, arils and choped walnuts. Then pour the lemon juice and olive oil. Season salt and pepper to taste and mix once again. Put to your favourite bowl and sprinkle with fresh chopped parsley. Bon appetit!

O.K., a teraz tańczymy dla lepszej kondycji! // O.K. and now we are dancing to be in good form! :)

Muffiny Mocha z groszkami z białej czekolady!

2011-10-23T18:25:00.003+02:00

Wiem, że niektórzy czekają na przepis na jakieś konkretne danie lub też szybki pomysł na wegański obiad, ale ja nucę sobie piosenki Soko i piekę muffiny, ponieważ bez odpowiedniej dawki cukru do popołudniowej kawy ciężko mi będzie się wziąć do pracy. Dziś szybkie babeczki kawowo-kakaowe z wegańskimi groszkami z białej czekolady (spokojnie możecie zastąpić je zwykłymi wegańskimi groszkami czekoladowymi). Pięknie wyrośnięte, puszyste i przepyszne. Chyba nie muszę nic więcej pisać!

Przepis pochodzi z mojego ulubionego bloga ThePPK :). Jak zwykle trochę go pozmieniałam, bo użyłam mąki białej i orkiszowej oraz pominęłam jogurt, bo wolę go zjeść na śniadanie niż marnować w muffinach!

Składniki:

1 szklanka mąki pszennej
1/2 szklanki mąki orkiszowej
1/4 szklanki kakao
2 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
3/4 szklanki cukru trzcinowego
łyżeczka ekstraktu waniliowego
2 łyżki kawy rozpuszczalnej (w formie proszku, nie po rozpuszczeniu!)
1 szklanka mleka roślinnego
1/2 szklanki oleju
1/2 szklanki wegańskich groszków z białej lub zwykłej czekolady

Wszystkie suche składniki wrzucamy do miski i dokładnie mieszamy. Następnie dodajemy ekstrakt, mleko i olej i łączymy składniki, aby powstało gładkie ciasto. Na koniec wsypujemy groszki i delikatnie mieszamy, aby ich nie rozgnieść. Ciasto przekładamy do 12 foremek na muffiny i pieczemy w piekarniku nagrzanym do 180 st. C przez ok 20 minut!Studzimy i zjadamy do kubka pysznej kawy lub herbaty!

*****

Today I eat delicious muffins direct from The Post Punk Kitchen! Mayby do you want to try the one?

For 12 muffins you'll need:

1 cup white flour

1/2 cup spelt flour

3/4 cup sugar

1/4 cup baking cocoa

2 teaspoons instant coffee

2 1/2 teaspoons baking powder

1/2 teaspoon salt

1 cup soy milk

1/2 cup oil

1 teaspoon vanilla extract

1/2 cup vegan white chocolate chips

Preheatoven to 180 st C. In large bowl, sift together dry ingredients. In aseparate bowl, wisk together wet ingredients. Pour wet into dry asmcombine very well. Fold in choco chips. Fill muffin tins almost tothe top. Bake about 20 minutes. That's it! Eat with delicious coffeeor tee!

Soundtrack: Masakari - "The Profit Feeds"

Muffiny z malinami i groszkami białej czekolady // Last kiss with summer!

2011-10-14T16:21:00.003+02:00

Jakoś tak w życiu jest, że zawsze pamięta się to, co było pierwsze: pierwszy dzień szkoły, pierwsze samodzielne wakacje, pierwszy punkowy koncert, pierwszą miłość, pierwszy pocałunek, pierwszy wiosenny promyk słońca. Pierwsze wegańskie ciasto, jakie się samodzielnie upiekło. Czy też tak macie, że to, co było pierwsze pamiętacie jakoś tak bardziej intensywnie?

To, co jest ostanie nie zawsze jest odnotowane... Z reguły dlatego, że nie wiemy, że mamy z czymś do czynienia po raz ostatni...

Moim pierwszym ciastem wegańskim, jakie przygotowałam był czekoladowiec z bananami. Piekłam go w kółko zadowolona, że umiem upiec coś tak pysznego i nawinie myśląc, że każdy kto go spróbuje przekona się do weganizmu. Potem przyszedł w mojej kuchni szał na pieczenie muffinów. Miliona muffinów w milionach wersji. Piekłam je w kółko na różne okazje i bez okazji, nosiłam do szkoły i karmiłam znajomych, piekłam też je w ogromnych ilościach na koncerty dla wygłodniałej publiczności. Wszystko wychodziło pięknie, choć piekarnik się nie domykał i dociskałam go wyłamanymi przez lokatorów drzwiczkami z kuchennej szafki...Ech... to był zwariowany i chyba niezbyt mądry czas w moim życiu..., ale odkryłam wtedy przynajmniej swoje kulinarne zdolności.

Od tego czasu bardzo się w tej kwestii rozwinęłam ( i mam nadzieję, że nie tylko tej... ;)), moje pomysły nie mają końca...

Wiem, że moja aktywność na blogu jest ostatnio znikoma. W moim życiu jednak tyle się dzieje, że naprawdę nie jestem w stanie skupić się na pisaniu postów. Gotuję, jak zawsze, staram się jeść rozmaite posiłki pełne warzyw i kasz, piekę ciasta i ciasteczka. Jestem jednak wciąż bardzo zabiegana. Ogarniam coraz więcej spraw i planów w swoim życiu, studiuję, rozwijam się i uczę, działam, działam i działam. Trudno w tym zamieszaniu znaleźć trochę czasu!

Po dość znacznej przerwie znowu piekę muffiny!

Dziś częstuję Was nimi na spóźnione powitanie jesieni, coby nie była taka zła i zimna :) I na pożegnanie lata i sezonu malinowego!

Składniki na 10 muffinów w kształcie serc:

2 szklanki mąki pszennej
1 czubata łyżeczka proszku do pieczenia
1 paczuszka cukru waniliowego
1/2 szklaki cukru trzcinowego
1 szklanka mleka sojowego niesłodzonego
1/3 szklanki oleju
1/2 szklanki wegańskich groszków z białej czekolady
10 dorodnych malin

Do miski wsyp mąkę, proszek do pieczenia, cukier waniliowy, cukier trzcinowy i wymieszaj, następnie wlej mleko i olej i dobrze wymieszaj. Dodaj czekoladowe groszki i wymieszaj delikatnie. Przełóż ciasto do foremek. Na wierzch każdej babeczki połóż malinę. Piecz w piekarniku nagrzanym do 170 st.C przez ok. 20 minut! Gotowe! Smacznego!

***

I've not baked muffins for a long long time! My first vegan cake, which I made, was a chocolate cake with bananas. I used to bake it all the time coz I was so pround that I could prepare such a delicious cake! I thought that everyone who tried it should go vegan! I was so naive... like a kid... Then started to bake muffins almost everyday! I was a freak a little bit, I think... It was the time when I used to live in nice 10-person flat with a really horrible kitchen! To close our oven door properly, we had to lean the old, broken-off, kitchen cupboard door agaisnt the oven's door! It was crazy but I have to admit that all cakes and muffins were tasty and well-risen. Magic? Likely...

Today I would like to treat you to my vanilla muffins with vegan, white chocolate chips and raspberries!

Just to say " bye" to summer and "welcome" to autumn. Summer, I'll be missing you! :*

To prepare 10 heart-shaped muffins, you'll need:

2 cups flour
1 teaspoonfull baking powder
1 teapoon vanilla extract
1/2 cup cane sugar
1 cup unsweeted non-dairy milk
1/3 cup canola oil
1/2 cup vegan white chocolate chips
10 ripe raspberries

In medium bowl mix flour, baking powder and sugar. Next, add milk, oil and vanilla extract and mix again. In the end, pour chocolate chips and stir carefully. Put the dough to the muffins baking tin, then put one raspberry to each muffin. Preheat the oven to 170 C. Bake your muffins about 20-23 minutes.

Easy? I know it is!

Soundtrack: Raein - "Sulla linea d'orizzonte tra questa mia vita e quella di tutti"

Wegańskie tiramisu czekoladowe! // Vegan chocolate tiramisu!

2011-10-08T15:54:00.004+02:00

W moim życiu ostatnio dzieje się tyle, że odnoszę wrażenie jakbym wsiadła na rozpędzoną karuzelę, która nie zatrzyma się łatwo... Obecnie żyję w nieustannym biegu (jeszcze bardziej niż zazwyczaj), ale jednocześnie mam poczucie, że ten pęd zamiast mnie wyczerpywać, pobudza i daje mi niesamowitą energię. Jestem szczęściarą, gdyż od pewnego czasu spotyka mnie naprawdę dużo dobrego. Są przy mnie super fajni ludzie i aż mam ochotę się dla nich piec i gotować! ;) Hmm... a może bardziej z nimi niż dla nich... Potem wspólnie siedzieć przy stole gadać i zajadać, gadać i zajadać, gadać...

Już kiedyś wspominałam na blogu, ale chyba powinnam powtarzać to, jak mantrę, że dobrze jest kumulować w sobie pozytywną energię, cieszyć się szczęśliwymi chwilami w swoim życiu, bo dzięki temu, kiedy przyjdzie słabszy moment, uda się nam go przetrwać i wyjść na tzw. prostą Stąd czerpię garściami z tych dobrych chwil w moim obecnym życiu i idę do przodu, przed siebie, a jest mi taaaaak dobrze!

Na blogu piszę rzadziej, ale przysięgam, że nie mam czasu się tym zająć. W dodatku odnajduję coraz to nowe formy aktywności, ale o tym innym razem...

Dzisiaj częstuję Was jednym z moich ulubionych deserów, a mianowicie tiramisu! Przyznam się, że jest to moje trzecie podejście i jest na tyle zadowalające, że postanowiłam się z Wami podzielić recepturą. Przepis jest wersją podstawową, którą możecie wzbogacić o amaretto albo orzechy laskowe! Smacznego!

Today I would like to treat you to one one my favourite dessert : TIRAMISU! I have to confess that I've already made it three times and this recipe seems to be te best! This is a basic recipe, but if you want you can add amaretto or hazelnuts. It's a delicious dessert which you can prepare for someone special! :)

Składniki / for the cake batter:

1 szkl. mąki pszennej / 1 cup plain flour

1/2 szkl. mąki orkiszowej / 1/2 all-purpose spelt flour

1/3 szkl. cukru /1/3 cup sugar

2 łyżeczki proszku do pieczenia / 2 tsp baking powder

1 łyżeczka cukru waniliowego / 1 tsp vanilla extract

1 łyżeczka soku z cytryny / 1 tsp of lemon juice

1 szkl. mleka roślinnego / 1 cup non-dairy milk

Wymieszaj ze sobą obie mąki i proszek do pieczenia. W drugiej misce połącz mleko, sok, cukier i wanilię. Następnie dodaj mąki z proszkiem i wymieszaj dokładnie. Wlej ciasto do małej foremki.

Piecz w piekarniku rozgrzanym do 180 st. C przez około 25-30 minut. Wyciągnij z piekarnika, odstaw do wystygnięcia.

First, mix the flour and baking powder. In another bowl whisk together milk, juice, sugar and vanilla extract. Next add the flour with baking powder and mix together well. Pour the dough to a small baking pan. Bake at 180 degrees for about 35-40 minutes. After that, take it out off the oven. Leave it to cool.

Warstwa "serowa" // To prepare "cheese" layer, you'll need:

1 puszka mleka kokosowego // 1 can coconut milk
1 szklanka cukru pudru // 1 cup icing sugar
3 łyżki soku z cytryny // 3 tbsp lemon
400 g silken tofu // 400 g silken tofu
180 g tofu naturalnego // 180 g natural tofu

Na początek potrzebujemy puszkę mleka kokosowego, którą poleżakowała w lodówce ok.2 tygodni. ( Ten długi okres czasu daje nam pewność, że zajdzie odseparowanie takiego "śmietankowgo" tłuszczu od wody). Delikatnie zbieramy wydzielony krem kokosowy, który ubijamy z cukrem pudrem i sokiem z cytryny. Następnie dodajemy tofu jedwabiste i zwykłe i blenderujemy do czasu, aż otrzymamy gładką masę.

First, we have to take one can of coconut milk which spent around two weeks in a fridge.( It’s important cause after such a long time in a cold place cream splits off from the water). We need only the cream part. Next, beat the coconut cream with icing sugar and lemon juice for 2-3 minutes. Then add silken tofu an natural tofu and blend together until it's smooth!

100 g ciemnej gorzkiej czekolady // 100 g dark vegan chocolate

Rozpuść czekoladę w kąpieli wodnej ( w miseczce ustawionej nad garnkiem z gorącą wodą).

Melt the chocolate in a small bowl placed above a pot with hot water.

Dodatkowo potrzebujemy jeszcze 6 filiżanek espresso i kawałek czekolady do posypania!

You'll also need 6 espressos and a little bit of vegan chocolate flakes to sprinkle.

Przygotuj miskę średniej wielkości, najlepiej przezroczystą.

Na dnie ułóż warstwę pokruszonego ciasta, następnie wlej kawę. Nasączone ciasto polej rozpuszczoną czekoladą. Następnie ułóż warstwę "serową" i posyp startą gorzką wegańską czekoladą!

Smacznego!

Take a medium, transparent dish.

Put the crumble cake to the bowl, then pour coffee. Next pour melt chocolate evenly. In the end, add the layer of "cheese". Sprinkle chocolate flakes. Put to the fridge for a few hours!

Bon appetit!

HA! dzisiaj nie będzie punkrocka, bo ja sobie jem takie tiramisu i jedyne, co mi się chce nucić to :

"You make me feel so good (I want some more)
You make me feel so good (with the things you do)
I never knew that I could (I never know)
Ever feel so good..." :)

Jesienne risotto! // Autumn risotto!

2011-09-24T10:50:00.000+02:00

Myślałam sobie ostatnio o samotności i o tym, jak bardzo ją lubię, a jednocześnie się jej boję... Z samotności ludzie robią różne, czasami bardzo głupie rzeczy, wybaczają ludziom, którzy na to nie zasługują, spotykają się z osobami, którym nie powinni poświecić 5 minut, szukają kontaktu z kimś, o kim dawno powinni zapomnieć...hmm... Może myślicie: "o czym ona znowu bredzi?", a może wiecie doskonale, o czym mówię, bo tego doświadczacie...

My, jako ludzie mamy tendencje do wiecznego niezadowolenia. A może czas zaufać, że wszystko jest dokładnie tak, jak powinno być? Tak chyba będzie prościej...

Cokolwiek się nie dzieje, najważniejsze jest, aby pozostać sobą, ufać sobie, słuchać siebie, a reszta? Reszta jest bez znaczenia... Sam wiesz, co jest do Ciebie najlepsze. Ja wiem.

Jestem maniaczką kuchni włoskiej, a risotto to jedno z moich ukochanych dań. Przede wszystkim dzięki temu, że robi się je błyskawicznie, składniki łatwo dostosować do pory roku i zawsze budzi dobre skojarzenia... Amore mio!

I've been thinkin about loneliness recently. I don't mind loneliness, but at the sametime I'm really afraid of this state... Due to loneliness people do lot of stupid things sometimes. We forgive someone, who doesn't deserve forgiveness or we date somebody who isn't remarkable at all. Sometimes we try to keep someone in our life even if they simply can't be bothered. Maybe you don't understand me or maybe you know perfectly what I'm writing about..

People tend to moan about everything. Maybe it's time to start to believe that everything is just right. This would make our lives much easier, I guess.

Whatever happens, we should stay ourselves, trust ourselves and listen to our hearts and our minds. There are the most important things in our life, the rest doesn't metter . You know best what is good for you! I know what is good for me...

I'm a huge fan of Italian cuisine and risotto is one of my favourite dishes. It's easy, quick, and you can add to it whatever you like. You can create load of different versions. This one is delicious! You should try it!

Składniki // To serve 2, you'll need:

szklanka ryżu arborio // 1 cup arborio rice
1 duża czerwona papryka // 1 big red pepper
400 g żółtej fasolki szpagowej // 400 g yellow runner beans
2 szklanki bulionu warzywnego // 2 cups of vegan stock
1/2 szklnaki białego wina // 1/2 cup of white wine
1/2 białej cebuli // 1/2 medium white onion
1 ząbek czosnku // 1 clove of garlic
3-4 łyżki oliwy z oliwek // 3-4 tbsp olive oil

Rozgrzej piekarnik do 180 st.C i piecz w nim całą paprykę do czasu, aż stanie się czarna lub prawie czarna. Ostudź, obierz i pokrój w paseczki.

Fasolkę obierz i pokrój w 2-3 cm kawałki. Ugotuj do miękkości na parze.

Cebulę posiekać, czosnek zmiażdżyć. Przygotować rondel z pokrywką. Na rozgrzaną oliwę wrzucić cebulę, czosnek i ryż, smażyć do czasu, aż ryż stanie się przezroczysty. Wlać wino i poczekać aż się wchłonie. Następnie dodać dwie szklanki bulionu, przykryć rondel i gotować ryż do czasu, aż cały płyn zostanie wchłonięty.

Warzywa wymieszać z ryżem. Posypać szczyptą płatków drożdżowych, na górze położyć garść rukoli.

Gotowe Smacznego!

Preheat the oven to 180 C. Bake the pepper until it turns black or almost black. Then cool it, peel and slice into 2 cm pieces.

Peel the runner ( french) beans, cut them into 2-3 cm pieces and steam for about 15-20 minutes.

Chop the onion and squash the garlic. Heat the 3-4 tablespoon olive oil in a saucepan. Add the onion, garlic and rice and fry for a while. Slowly pour in the wine and stir until it is all absorbed. Then pour 2 cups vegan stock and simmer until it's all absorbed, too. It takes about 15 minutes. :)

When rice is ready, add pepper and beans and stir all ingredients very slowly. Put risotto on plates, add a handful of ruccola and eat straight away! BON APPETIT! :*

Song of this Autumn ( it shows what I'm feeling recently) --> here

PIZZA BIANCO!!!

2011-09-21T11:59:00.021+02:00

Ostatnio jestem potwornie zajęta, choć jeżeli zapytacie mnie, czym właściwie się obecnie z taką intensywnościązajmuję, to nie będę umiała jednoznacznie odpowiedzieć. Może dlatego, że nie chcę, może dlatego, że owiane jest to swego rodzaju tajemnicą... Poza tym zwyczajnie nie mam ochoty tłumaczyć się, dlaczego czegoś tam nie robię lub dlaczego coś tam robię... Tłumaczenie się kojarzy mi się ze szkołą, felerną polską edukacją, z dziekanatem lub innym piekłem, do którego czasem trafiam. No i w końcu mówi się, że "tylko winny się tłumaczy", a ja nic a nic nie rozrabiam ostatnimi czasy... Nie zmienia to faktu, że jestem zabiegana, choć prawda jest też taka, że bardzo się z tego cieszę, bo nie znoszę stagnacji i tylko, kiedy jestem aktywna to czuję, że żyję. Kończą się moje wakacje, jestem w rozjazdach, dużo czytam, oglądam filmy i seriale, gotuję, ale zupełnie nie mam energii, aby publikować tu nowe przepisy. W sumie dobrze zrobić sobie urlop od wirtualnej rzeczywistości... A kiedy myślę o przyszłości to wydaje mi się ona taka jakaś świetlana, jak ... moje poniższe pizze. Naprawdę wierzę, że wszystko będzie dobrze :).

I'm really busy now. There are so much things to do everyday, so much people to meet, so much place to visit... Days are too short for me. I think I need more than twenty-four hours to do all I want or all I need. This month I don't have time to publish my recipe here. There is no time to rest for a bit, but the truth is I'm really glad that I'm so active now, coz it's my lifetime and I feel I'm alive! My future is bright like ... my pizzas! ;) I really believe that everythings will be O.K.! :)

Składniki na dwie pizze // to bake 2 big pizzas, you'll need :

40 g świeżych drożdży // 40 g active yeast
2 łyżeczki cukru // 2 tsp sugar
400 ml ciepłej wody // 400 ml warm water
300 g mąki pszennej białej // 300 g plain flour
300 g mąki pszennej razowej // 300 g all-purpose flour
4 łyżki oliwy z oliwek // 4 tbsp olive oil
1 łyżeczka soli // 1 tsp salt
1 łyżka tymianku // 1 tsp dry thyme

W dużej misce umieść pokruszone drożdże oraz wsyp cukier i poczekaj, aż się rozpuszczą. Dodaj 200 ml ciepłej wody, przykryj miskę ręcznikiem i odstaw na 20 minut. Po tym czasie dodaj pozstałe 200 ml ciepłej wody, mąki, oliwę, sól, tymianek i ugnieć ciasto. Przykryj miskę z ciastem ręcznikiem i ponownie odstaw w ciepłe miejsce na około 40-60 minut. Po tym czasie wyrób ciasto, przełóż do dwóch nasmarowanych oliwą dużych foremek. Następnie nałóż na drożdżowe placki sos z tofu i ułóż pokrojone w plasterki cukinie na wzór przewróconego domina. Przypraw solą, pieprzem i skrop oliwą. Piecz przez ok. 15 minut w piekraniku nagrzanym do 250 st.C.

In large bowl mix fresh yeast with sugar and wait until melt. Add 200 ml warm water and cover the leaven with a cloth and leave it in a warm place for about 20 minutes. After this time, add the next 200 ml warm water, flour, olive oli, salt, thyme and knead the dough. Again cover with a cloth and leave in a warm place for another 40-60 minutes. After this time, shape the dough and put it on two big olived baking trays. Then place the tofu sauce ( recipe below) and arrange the courgette slices like fallen dominoes. At the end pour the pizzas with olive oil and season with salt and pepper. Preheat the oven to 250 C and bake the pizzas about 15 minutes.

Składniki na sos z tofu // Ingredients for tofu sauce:

200 g tofu // 200 g tofu
1/2 szklanki mleka roślinnego niesłodzonego // 1/2 cup unsweetened soy milk
1 płaska łyżeczka soli // 1 small tsp salt
1 łyżeczka tymianku // 1 tsp dry thyme
1 łyżeczka oregano // 1 tsp dry oregano
1 łyżeczka bazylii // 1 tsp dry basil
świeżo mielony pieprz // fresh ground pepper
2 ząbki czosnku // 2 cloves of garlic

Zmiksuj wszystkie składniki przy pomocy blendera, tak aby powstał jednolity, gładki sos.
Blend all ingeriendts together. The sauce should be smoothy.

1 średnia zielona cukinia // 1 medium green courgette, sliced
1 średnia żółta cukinia // 1 medium yellow courgette, sliced
oliwa do skropienia // olive oil to sprinkle

Podawaj z sosem ze świeżych pomidorów z ziołami. // Serve with fresh tomato herbal souce.

Soundtrack z mojego ukochanego czeskiego filmu! // The song from one of my favourite Czech movie I've ever seen! :)

Hop hop!

2011-09-14T11:30:00.006+02:00

Wiem, wiem! Patrząc na częstotliwość wpisów z lipca można by mnie nazwać obecnie leniem śmierdzącym. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko tyle, że są wakacje... Czy ja w wakacje nie jem...? Jem i to strasznie dużo, tyjąc nieprzyzwoicie, ale kompletnie nie mam ochoty, aby prowadzić tutaj dokumentację moich kulinarnych wyczynów. Nie mam i już. Computer is not my friend anymore :).

Ale spokojnie! Obiecuję, że na dniach ogarnę z dwa lub trzy przepisy, a może i jakiś rozkminy na różne tematy się znajdą, wszak wakacje to czas idealny: jeżdżę, podróżuję, poznaję i przyglądam się ludziom i światu. Później wyciągam wnioski, notuję obserwacje, a to w głowie, a to na bilecie pkp, starym paragonie... Poza tym przyglądam się sobie i tu też pojawiają się pewne przemyślenia. Ostatni rok, czas od poprzedniego września, był najlepszym okresem mojego życia. Był? Nie! Wciąż jest i trzymajcie kciuki, aby się nie kończył!!!

Wiecie, gdzie mnie ostatnio poniosło? Tak się dziwnie poskładało, że (trochę przez przypadek) trafiłam do... Zakopanego. Byłam tam z dwa razy w podstawówce, więc miałam jakieś mgliste wspomnienia z tego miejsca. O ile Berlin nazywam wegańskim rajem, o tyle Zakopane zasługuje na miano wegańskiego piekła... W ogóle atmosfera tego miasta to nie moja bajka... Owszem widoki ładne, ale poza tym okropne tłumy ludzi, nawet na szlakach, denerwujący hałas i potwornie mięsna kuchnia. Nie udało mi się nawet dostać pizzy o wegańskim składzie ciasta... Na całe szczęście miałyśmy do dyspozycji swoją kuchnię, więc mogłyśmy przygotowywać sobie posiłki i to uratowało całą sytuację. Tak więc, moja rada dla wegan i wegetarian: nigdy nie jedźcie w takie miejsca, myśląc, że "coś tam się zje na mieście"! W te wakacje, trochę pojeździłam po różnych miasteczkach, miastach i wsiach w pl ( morze, Kaszuby, góry) i generalnie mogę powiedzieć, że od lat nie widzę żadnego progresu! Nic się nie zmienia i jedynie w dużych miastach zaplecze gastronomiczne ma do zaoferowania cokolwiek dla wegan. Nie powiem, jest to dla mnie swego rodzaju szkoła przetrwania i myślę sobie, że skoro nawet w tak niesprzyjających warunkach daję radę prowadzić wegański styl życia, to nic mnie nie złamie. Z drugiej strony, wiem że wszystko to mogłoby wyglądać zupełnie inaczej, prościej, milej, lepiej... Nie musiałabym się czuć, jakbym pochodziła z innej planety...

Jestem herbaciano-kawowo maniaczką! Lubię herbaty, choć czarnej praktycznie nie piję. Zielona, rooibos, biała, miętowa, rumiankowa, ziołowa, owocowe - to taka moja namiętność! ;) A za to picie kawy sprawia mi prawdziwą przyjemność, czasami jedyną, jaka na mnie czeka w ciągu dnia, więc nie lubię, jak mi ją się odbiera. Niestety Zakopane podpadło mi jeszcze jakością wody w kranie... Nawet moje ulubione napoje pijam z trudem... Straszne... Ale przynajmniej wiem, gdzie nigdy nie zamieszkam... ;)

O.K.! Ale koniec pastwienia się nad stolicą Tatr. Wracając do Poznania zahaczyłyśmy przelotem o Kraków. Przybić piątkę znajomym, sprawdzić czy wszystko stoi, jak stało podczas naszej ostatniej ( bardzo dawnej ) wizyty. Kumpel zaciągnął nas do knajpki, w właściwie wegetariańskiej restauracji o nazwie KARMA. Serwowane tam potrawy są przyrządzone z eko-produktów, co przekłada się na cenę dań, ale myślę, że od czasu do czasu, zwłaszcza na wczasach, można "poszaleć". Obie zamówiłyśmy sobie to samo danie: pieczoną dynię, z fasolką, tofu, i sałatką. Pierwsze, co pomyślałam kiedy położyli przede mną wielki talerz pełen warzyw, to że się tym nie najem. Ale nic bardziej mylnego, bo wypełniłam skutecznie swój wygłodniały żołądek. Drugie, co mi przyszło do głowy, to że talerz wygląda pięknie i jaka to miła odmiana zobaczyć coś tak ładnego, bo kilku dniach otoczenia grillami z przeróżnym mięsiwem ( brrr...). A co do smaku? Super! Bardzo proste i świeże.

W dodatku pracująca obsługa jest przemiła, a wnętrze ma minimalistyczny, ale ciepły wygląd. Kraków przywitał nas piękną pogodą, tłumem turystów, ale już nie tak przytłaczającym, jak ten zakopiański. Pochodziłyśmy, pooglądałyśmy to i tamto, posiadałyśmy nad Wisłą, a potem grzecznie zwinęłyśmy się do Poznania... Ech, powoli odliczam czas, jaki będę musiała w nim pozostać... Coraz duszniej tutaj..., coraz mniej mnie tu trzyma...

Ściskam wszystkich, którzy do mnie zaglądają i obiecuję na dniach wyczarować coś pysznego! :)

I ♥ Berlin!!!

2011-09-03T11:53:00.006+02:00

Niedawno wróciłam z Berlina, do którego tym razem wybrałam się w celach turystycznych, a nie jak zazwyczaj ostatnimi czasy, koncertowych. ( koniec końców na koncert i tak się załapałam ;P). Bez kitu, miałam zamiar zwiedzać i w pewnym stopniu mi się to nawet udało... ;) Wraz ze znajomymi ruszyłam w miasto: mapa i przewodnik w ręce, Sylwia z aparatem pod ręką, dzienny grupowy bilet na bezbłędną komunikację miejską, przeciwsłoneczne okulary itd. Szybko jednak porzuciliśmy turystykę tradycyjną na rzecz ... gastroturystyki! Każdy weganin, jeżeli sam nie doświadczył, to przynajmniej słyszał, że Berlin jest wegańskim rajem ( w każdym razie, jeżeli o Europę chodzi) i nie będę zaprzeczać...Zresztą stale, jeżeli osobiście nie mogę nabyć, to przez znajomych, dostarcza mi tofu, silken tofu i tempehu z marketu z chińskim jedzeniem.

Berlin ma jakąś taką cudowną właściwość, że pomimo swojej wielkości zupełnie mnie nie przytłacza. Jest przepełniony ludźmi, ale jednocześnie dziwnie, jak dla tak dużej aglomeracji, zrelaksowany. Czasami wręcz leniwy... Może to tylko złudzenie przyjezdnej dziewuchy, która zawsze udaje się tam w celach wypoczynkowych na koncerty, spotkać znajomych, na wegańskie jedzenie i wegańskie zakupy, ale może mi się nie wydaje... (?).

Wyjazd okazał się bardzo udany. Miłe towarzystwo, śniadania w porze brunchu, rozciągające się do lunchu. Odwieczne pytanie: "To co dziś robimy?" i odpowiedź Werci: "Kupujemy bilet!". Tak, tak najważniejsze to kupić bilet... ;).

O tym, co warto zobaczyć w Berlinie możecie przeczytać w każdym przewodniku. Ja nigdy nie mam parcia na zwiedzanie zabytków - przy okazji, za każdym razem, jak jestem w Berlinie, coś tam jednak chętnie zobaczę. Inaczej podchodzę do miejsc, które są bardzo odległe, inaczej do tych, które często odwiedzam, jak Berlin. Interesuje mnie bardziej życie ulicy, mieszkańcy, rozmaite, czasem diametralnie różne od siebie dzielnice. Lubię obserwować ludzi, ich zachowania, czasami zgadywać kim są i co w życiu robią, wtapiać się w miasto i wczuwać się w jego rytm. Jest to, obok gastro-, mój ulubiony sposób turystyki.

W kilku zdaniach postaram się Wam przybliżyć miejsca, które odwiedziłam w ramach mojej gastroturystyki. Berlin, dzięki swojej multikulturowości, daje wiele możliwości, chociażby dlatego, że falafele sprzedają na każdym kroku (oczywiście falafel falafelowi nierówny, ale o tym można by kolejny post napisać... ). Pełno jest tam knajp z orientalnym jedzeniem, które oferują wegańskie opcje. Ponadto weganizm jest na tyle powszechny i popularny, że właściwie nie musisz wszędzie tłumaczyć, dlaczego czegoś tam nie jadasz.

Tym razem falefeli jednak nie było, ponieważ postanowiliśmy (z małymi wyjątkami) ograniczyć się do miejsc stricte wegańskich czy też wegańsko-wegetariańskich. Cztery dni to nie znowu wieczność, więc musieliśmy się sprężyć :). Były burgery, wegańska pizza, pyszne lody, smakowite kawy i chai'e, jogurty na śniadanie, było też obłędne jedzenie w ramach wegańskiego brunchu na hausprojekcie, w którym się zatrzymaliśmy, ale posiłki w tym miejscu zawsze będę rekomendować pozytywnie, bo kilku mieszkańców zna się na gotowaniu, jak mało kto. Oczywiście, mimo że bardzo chciałam nie sposób było spróbować wszystkiego, co oferowały nam poszczególne miejscówki, nie chodziło nawet o ograniczenia finansowe, ale o moje możliwości wciśnięcia w siebie jedzenia, nawet najsmaczniejszego. Dlatego czasami nasz chód przypominał bardziej toczenie się niż spacer...
Jeżeli szukacie w Berlinie wegańskiego fastfoodu, to odradzam oklepane Yellow Sunshine , a namawiam na VEGO foodworld. Jest odrobinę tańsze od tego pierwszego, przyjemniej urządzone i prowadzone przez przesympatycznych ludzi. Burgery dają radę i jest ich naprawdę spory wybór, więc każdy znajdzie tam coś dla siebie. Pizza ze szpinakiem i serem na cienkim spodzie była bardzo dobra, ale dla mnie nieco za słona. Zamówicie sobie więc coś do picia np. CLUB MATE! :) Będąc w Vego koniecznie pokierujcie się do odłegłego o jakieś 15-20 minut spacerem, Veganz, pierwszego w Europie całkowicie wegańskiego supermarketu. Jarałam się, że nie muszę czytać żadnych składów dostępnych tam produktów. Cenowo znowu jest tam różnie, ale niewątpliwie znajdziecie wszystko czego dusza zapragnie, wybór produktów jest tak ogromny, że nie wiadomo na czym oko zawiesić. Myślę, że zakupy tam wpiszą się w stały punkt programu wszelkich wyjazdów do Berlina. Oprócz sklepu, na miejscu prowadzona jest wegańska piekarnia i bistro serwujące przeróżne kanapki, przekąski, ciasta, ciasteczka, lody i rozmaite napoje. Kawa z mrożonym jogurtem waniliowym i bitą śmietaną wymiata.
Jeżeli lubicie tofu, nie jesteście uczuleni na orzechy oraz nie dysponujcie wielkimi kwotami to polecam Tofu Madagaskar, czyli pite z marynowanym tofu, warzywami i sosem orzechowym za 3 "ojro" ;). Sam pomysł tego dania jest genialny, choć zgodnie z Sylwią stwierdziłyśmy, że w naszym wykonaniu byłoby lepsze, bardziej wyraziste i bogatsze w warzywa! ;) Niemniej polecam serdecznie. Tofu Madagaskar serwują m.in. w Nilu na ulicy Grünberger.
Jeżeli możecie pochwalić się takim spustem, jak ja, to po Tofu Madagaskar nabierzecie ochoty na coś słodkiego. :) Dosłownie dwie ulice dalej znajduje się kawiarenka Cupake Berlin, w której istnieje opcja wegańska cupakesów ( od 1do 3 wersji), a kawy serwowane są do wyboru z mlekiem sojowym. Polecam David Rio Chai Power! ( uwaga, bo pozostałe chai'e tam serwowane nie są wegańskie! ).

Jak podpowiada mi strona HappyCow w samym Berlinie możemy znaleźć około 13 typowo wegańskich miejscówek. Mieszkańcy i turyści mają więc w czym wybierać.
Przyjechałam przepełniona inspiracjami na nowe przepisy oraz coraz bardziej przekonana o konieczności stworzenia własnego miejsca... potrzebuję tylko jeszcze trochę czasu, ale jestem młoda, więc wszystko przede mną ;)
Wracając jeszcze do wegańskich miejscówek i moich przemyśleń na ich temat. Uderzył mi profesjonalizm osób tam pracujących. Wszędzie zatrudnieni są weganie, którzy doskonale ogarniają temat i są przemili. Nigdzie nie natknęłam się na nieuprzejmą, czy niedoinformowaną obsługę, czego niestety nie mogę powiedzieć o wegeknajpach chociażby w Poznaniu...

Bez większego rozwodzenia... O Berlinie opowiem Wam pewnie jeszcze nie raz i mam nadzieję, że z czasem uda mi się napisać rekomendację wszystkich tamtejszych wegańskich miejsc...

Berlin, I miss you! :*

Placek ze śliwkami! // Plum cake!

2011-09-01T16:15:00.003+02:00

Myślę, że moglibyśmy się umówić, że Ty weźmiesz kawy latte z sojowym na wynos, a ja jeszcze ciepłe ciasto ze śliwkami. Spotkamy się w połowie drogi. Posiedzimy na ławce lub krawężniku gapiąc się na ludzi i gadając o głupotach. Lato w mieście... A kiedy przyjdzie jesień, wymyślę inne ciasto, będziemy pić masala chai z różowego tandetnego termosu, w czapkach i z kapturami na głowie. Będziemy siedzieć na ławce zaklinając pogodę, z nadzieją, że zima nie będzie taka ostra i szybko przyjdzie wiosna, kiedy będzie można wrócić na ławkę. Ja zrobię ciasto z truskawkami, a ty przyniesiesz cappuccino na sojowym. :)

Moje życie jest trochę pokręcone i potrzebuję czegoś stałego, na czym mogłabym się oprzeć, do czego mogłabym wrócić, kiedy jest mi źle. Czegoś, co jest pewne, jak cztery pory roku...

To kolejne już ciasto z sezonowymi owocami, jakie prezentuję Wam na blogu tego lata. W dzieciństwie nie byłam raczej fanką ciast ze śliwkami, ale jak zapewne wiecie, z wiekiem smaki się zmieniają i obecnie lubię prawie wszystkie wersje ciast śliwkowych ( o ile oczywiście są wegańskie!). To ciasto nie jest może najpiękniejszym ciastem, jakie upiekłam, ale jest bardzo smaczne i aromatyczne. Pięknie pachnie, tak słodko. Jestem pewna, że upiekę je jeszcze nie raz. Dla mnie jest czymś pomiędzy tartą, a plackiem drożdżowym, ponieważ wychodzi dość chrupiące, ale jednocześnie zawiera drożdże.

I have a great idea! Let's meet in town. You could buy takeaway coffee latte with soya milk and I'll take a warm plum cake with me. We'll meet halfway. We will sit on the bench and stare at people on the street, laugh and gossip. Summer in the city... And when the Autumn comes I'll bake a new cake. We'll drink masala chai from this cheap Tesco's pink thermos bottle ;) We'll put beanies and hoodies on. We'll sit on our bench hoping that winter will be short and mild and that spring will come soon. In spring we'll be back on our bench, you'll buy takeaway cappuccinos with non-dairy milk and I'll bring yummy stawberry cake with me.

My life is a bit crazy and I need something stable. I need someone to rely on, true friends and I need a place where I can stay if I'm sad. I need something certain... Like seasons...

That's another cake with seasonal fruits which I want to show you on my blog this summer! I wasn't a plum cakes' fan when I was a kid, but, as you propably know, taste changes when we're getting older and maybe that's way I like almost every version of vegan plum cake now. This cake isn't propably the most beautiful cake that I've made, but it's tasty and aromatic. It smells just gorgeous. I'm sure I'll bake it again. :) In my opinion it is something between a tart and a yeast cake because is a bit crunchy but contains yeast.

I find the recipe here.

Potrzebujesz // You'll need:

2 szklanki mąki pełnoziarnistej + 3-5 łyżek mąki białej / 2 cups all-purpose flour + 3-5 tbsp plain flour
1 łyżeczka suszonych drożdży / 1 teaspoon active dry yeast
3/4 szklanki mleka roslinnego / 3/4 cup non-dairy milk
1/2 szklanki cukru / ½ cup sugar
1/4 szklanki oleju / ¼ cup oil
1 łyżeczka aromatu waniliowego / 1 teaspoon vanilla extract
2 łyżki rumu / 2 Tablespoons spiced rum
1 łyżeczka cukru / 1 teaspoon sugar
1/2 łyżeczki cynamonu / ½ teaspoon cinnamon
1/2 łyżeczki skórki z cytryny / ½ teaspoon lemon zest
5-6 średniej wielkości śliwek / 5-6 medium size plums

W średniej wielkości misce zmieszaj ze sobą mąkę i drożdże. W drugiej misce połącz ciepłe mleko, cukier, olej, i wanilię. Przelej zawartość miski do mieszanki mąki i drożdży i wymieszaj ze sobą. Wyrabiaj ciasto przez 5 minut na oprószonej mąką stolnicy ( użyj 3-5 łyżek białej mąki). Przełóż ciasto do miski, przykryj ją folią spożywczą i odstaw na około 1 godzinę. ( jeżeli ciasto nie wyrośnie, nie przejmuj się, bo i tak wyjdzie ;)). Rozgrzej piekarnik na 180 st.C. Umyj śliwki, usuń pestki i pokrój je w cienkie paski. Włóż śliwki do miski, dodaj do nich rum, łyżeczkę cukru, cynamon i skórkę z cytryny. Wymieszaj i odstaw na bok. Rozwałkuj ciasto i wyłóż nim foremkę do tarty lub tortownicę. Przykryj foremkę folią spożywczą i odstaw na godzinę. Po tym czasie ułóż śliwki, zaczynając od brzegów formy, tak aby nakładały się na siebie jak przewrócone domino ;). Spryskaj śliwki sokiem, jaki pozostał w misce. Piecz w rozgrzanym piekarniku przez około 35-40 minut!

In a medium bowl whisk together the flour and yeast and set aside. In another bowl whisk together warm, non-dairy milk, sugar, oil and vanilla extract. Add this mixture to the flour and yeast mixture and mix with a spoon. Knead the mixture on a lightly floured ( use this 3-5 tbsp plain flour) surface for 5 minutes. Place a sheet of plastic wrap over the bowl with dough and allow the dough to rise for about 1 hour. ( If it does not rise to much it's alright, a cake will be o.k. anyway ;))

Preheat your oven to 180 C. Wash the plums, remove the pits and cut them into 1/4- 1/6 inch slices. Place the plum slices in a bowl and toss with the spiced rum, sugar, cinnamon and lemon zest. Roll out the dough to the inside diameter of the spring form pan on a lightly floured surface. Transfer it into the spring form pan and using your fingers, push it snug against inside of the pan. Cover the pan with a sheet of plastic wrap and let it rise for about 1 hour. Arrange the plum slices on top concentrically outward so that they're overlapping slightly like fallen dominoes. This will allow you to get maximum plum in the smallest amount of space. If there is any liquid left over in the bowl, drizzle it over the plums. Bake for about 35-40 minutes.

Pesto miętowe! // Mint pesto!!

2011-08-25T10:46:00.001+02:00

Miniony tydzień spędziłam w rodzinnym domu. Już prawie zapomniałam jak piękna jest okolica, w której wyrastałam. Wokół rozpościerają się łąki i lasy, jest też sporo czystych jezior, w których uczyłam się kiedyś pływać... :). Prawie codziennie jeździłam, razem z tatą i młodszą siostrą, na wycieczki rowerowe po okolicy. Czułam się znowu jak dzieciak! Bez kitu!

Świat wokół mnie ostatnio trochę zawirował i się pokomplikował, więc aby nie burzyć spokoju, który budowałam w sobie przez miniony rok, dobrze było uciec na chwilę z Poznania...

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie posiedziała trochę w kuchni, tej w której stawiałam pierwsze kulinarne kroki, przygotowując pyszne wegańskie posiłki dla rodziców i siostry. Piekłam też codziennie ciasta z sezonowymi owocami i myślę, że dobrze, kiedy dorosłe już dzieci od czasu do czasu rozpieszczą swoich rodziców :P. Czasami gotowałam bardzo pracochłonne potrawy, ale gdy tylko za oknem widziałam słońce, decydowałam się na jakieś proste dania, a zyskany czas wykorzystywałam, ciesząc się latem na wsi!
Poniższa wersja na pesto jest jedną z moich ulubionych. Wykorzystuję do niego miętę z ogrodu rodziców. Pycha!

Last week I was at my family home. I almost forgot how beautiful is the area, where I grew up! There are a lot of beautiful lakes, green forests and flowery meadows around! I enjoy riding my bike with my younger sis and my dad everyday! I felt like a kid again.

The world around me has been quite complicated lately, so I think it was a good idea to run away from Poznań for while.

I have spent some time in the kitchen too where I've cooked delicious, vegan meals for my parents and sis. I've baked cakes with seasonal fruit. I've prepared some time-consuming meals, but when the weather was nice, I've preferred to cook simple dishes so I could spend more time outside. Today I would like to introduce one of my favourite pestos. Mint pesto.

Pesto always reminds me my holiday in Italy a couple of years ago... :)

Składniki:

pęczek świeżej mięty // bunch of fresh mint
50 g nerkowców // 50 g cashews
3 ząbki czosnku // 3 cloves of garlic
1/2 łyżeczki soli // 1/2 tsp salt
1/3 szklanki oliwy w oliwek // 1/3 cup olive oil
świeżo mielony pieprz // freshly ground black pepper
400 g pełnoziarnistego makaronu penne// 400 g wholemeal penne

Zmiel w blenderze orzechy, czosnek i miętę. Powoli wlewaj oliwę cały czas mieszając pastę. Dodaj sól i pieprz do smaku. Ugotuj penne al dente. Wymieszaj pesto z gotowym makaronem. Podawaj ze świeżymi pomidorami!

Combine the mint, cashews and garlic, pulse a few times in a food processor. Slowly add the olive oil in a constant stream while the food processor is on. Add the salt and a pepper to taste.

Cook the penne in plenty of salted water until al dente. Mix with pesto and serve with fresh tomatoes. :)

Roczek Mysi! :)

2011-08-24T09:25:00.000+02:00

Ta oto Młoda Dama (loveeeee <3) nie tak dawno obchodziła swoje pierwsze urodziny...

... a Mama Maleństwa, będąca jednocześnie moją siostrą, doskonale znającą moje kuchenne podboje, zaangażowała mnie w przygotowanie 100% wegańskiego "cateringu" na przyjęcie urodzinowe...

...zresztą nie po raz pierwszy...

.. małe dzieci lubią kolorowe motylki, a więc na stole pojawił się takowy...

... i kruche babeczki z owocami i kremem czekoladowym....

... i tofurnik kokosowy w czekoladzie...

... kokosowe ślimaczki, z myślą o Maleństwie...

... a żeby nie było tak niezdrowo, na stół wjechała owocowa sałatka ...

... gwoździem programu, jak każdych chyba urodzin, był jednak tort - kokosowo-czekoladowy z sezonowymi owocami...

Marysi życzę 100 lat szczęśliwego życia!

I czekam na przyszły sierpień, kiedy to roczek będzie obchodzić urodzona w ostatnich dniach córeczka mojej kolejnej siostry... Że też ciągle nie mam dość... ?

Zupa cukiniowa z kaszą jaglaną // Zucchini soup with millet gruel

2011-08-22T21:34:00.002+02:00

Cały czas cieszę się latem, dlatego nie mam ochoty tkwić w kuchni bez przerwy. Wolę posiedzieć w ogrodzie moich rodziców, czytać książki, plotkować z młodszą siostrą albo bawić się z siostrzenicami i siostrzeńcem. Staram się gotować szybkie, proste i zdrowe posiłki. Nie chcę tracić czasu, ale cieszyć się swoimi wakacjami.

Poniższa zupa jest bardzo popularna w Australii. Zazwyczaj dodają do niej ryż, ale ja zdecydowałam się zastąpić go kaszą jaglaną. Efekt jest świetny!
Ja uwielbiam kaszę jaglaną. Jest zdrowa, smaczna, idealna do śniadania i obiadu. Możecie jeść ją na śniadanie z suszonymi owocami i orzechami albo z sezonowymi warzywami na obiad.
Zupa jest prosta i bardzo szybka w przygotowaniu, a przede wszystkim wyśmienita! Spróbujcie!

We've got summer still so I don't feel like spending too much time in the kichen. I prefer sitting in my parent's garden and reading books, gossiping with younger sis or playing with my nieces and nephew. ;) I've tried to cook fast, easy and healthy meals. I don't want to waste my time, I want to enjoy my holiday.:)
This soup is well known in Australia, but usually served with rice. I've decided to use millet gruel in exchange for rice and the result was very nice.

I love millet gruel. It's healthy, tasty, good for breakfast, good for dinner. You can eat it with dry fruit and nuts for breakfast or with seasonal vegetables for dinner!

You should try my soup. This recipe is quick and very easy but first of all it is delicious!

Składniki // Ingredients:

2 małe białe cebule, posiekane // 2 small white onins, roughly sliced
2 łyżki oliwy // 2 tablespooon olive oil
sól morska // sea salt
1 łyżki curry // 1 tablespoon curry powder
1 kg cukinii // 1 kg zucchini ( courgettes), sliced
1,5 litra bulionu wegańskiego // 1,5 litres vegan stock
świeżo mielony czarny pieprz // freshly ground black pepper
45 g kaszy jaglanej // 45 g millet gruel

W rondlu rozgrzej oliwę, smaż osoloną cebulę przez 5 minut na dużym ogniu do czasu, aż się zeszkli. Dodaj curry i smaż jeszcze 2 minuty. Dodaj cukinię, bulion, pieprz i kaszę. Doprowadź do wrzenia. Zmniejsz ogień i gotuj przez ok. 20 minut. Zmiksuj zupę w blenderze, aż uzyskasz gładki krem. Podawaj natychmiast.

Porcja na 4 dorosłe osoby.

Place onion, olive oil and salt in a large saucepan over a medium to high heat and cook for 5 minutes, or until the onin is translucent. Add the curry powder and cook for 2 minutes. Add the zucchini, stock, pepper and rise and bring to the boil. Reduce the heat to low and cook for another 20 minutes.

Blend the soup in a blender or food processor until smooth. Serve immediately .

Serves 4.

Ostatnio organizowałam gig poniższego zespołu !!! :)
I've recently hosted this band and arranged their concert!!! :)

Focaccia z kurkami // Focaccia with chanterelles!!!

2011-08-20T00:23:00.001+02:00

Dla mnie // Well, for me:

punk rock to coś więcej niż muzyka // punk rock is more than music

weganizm to więcej niż jedzenie // veganism is more than food

...a ta focaccia jest czymś więcej niż kolejnym słonym ciastem...//... and this focaccia is more than another savory cake...

Składniki / You'll need:

• 20 g świeżych drożdży // 20 g fresh yeast
• 300 ml ciepłej wody // 300 ml warm water
• 500 g mąki // 500 g plain flour
• 2 łyżeczka soli // 2 tsp salt
• oliwa z oliwek // olive oil
• 3 kubki kurek ugotowanych w osolonej wodzie // 3 cups boiled chanterelles
• garść mięty// bunch fresh mint

W małej misce połącz 60 ml wody, pokruszone drożdże, łyżeczkę cukru i dwie łyżki mąki. Odstaw w ciepłe miejsce na ok. 20 minut, aż zaczyn zacznie pracować. W większej misce wymieszaj mąkę z 1 łyżeczką soli, zrób wglębienie, dodaj zaczyn i pozostałą wodę. Mieszaj drewnianą łyżkę, do czasu aż składniki się połączą, przełóż ciasto na oprószoną mąką stolnicą i wyrabiaj je przez około 15 minut. Musi być gładkie i elastyczne. Przełoż ciasto do naoliwionej miski, przykryj kuchennym ręcznikiem i odstaw na ok. 45 minut w ciepłe miejsce. (ciasto powinno podwoić swoją objętość!).
Najgrzej piekarnik do ok. 200 st. C. Przygotuj dwie formy do pieczenia (20x30cm) i wysmaruj je oliwą. Ciasto przełoż na posypaną mąką stolnicę. Wyrabiaj kilka minut. Podziel na dwie części, rozwałkuj i przełóż do foremek, uformuj palcami, aby wypełniło równomiernie ich dno. Przykryj ściereczkami kuchennymi lub folią kuchenną i odstaw na 20 minut. Spryskaj ciasto olejem, posyp miętą i ułóż na cieście, przyciskając je delikatnie.
Piecz 25-30 minut do czasu, aż się zarumieni. Zajadaj na ciepło lub zimno!

Combine the 60 ml water, yeast and 1 tsp sugar and 2 tbsp flour in a small bowl. Set aside in a warm, draught-free place for 20 minutes or until frothy. Place flour and the sea salt in a bowl. Make a well in the centre and pour in yeast mixture. Then pour in 240 ml warm water. Use a wooden spoon to stir until combined, then use your hands to bring the dough together in the bowl. Turn onto a lightly floured surface and knead for 15 minutes or until smooth and elastic. Brush a bowl with oil to grease. Place dough in bowl and cover with plastic wrap or a damp tea towel. Set aside in a warm, draught-free place for 45 minutes or until doubled in size. Preheat oven to 200°C. Brush two 20 x 30cm Swiss roll pans with 2 teaspoons of remaining oil. Punch down centre of the dough with your fist. Turn onto a lightly floured surface and knead for 2 minutes or until dough is elastic and has returned to original size. Press into the prepared pans. Cover with a damp tea towels and set aside in a warm, draught-free place to prove for 20 minutes or until doubled in height. Use your finger to press dimples into the dough. Brush with remaining oil and sprinkle over mint and remaining salt. Press the chanterelles into the dough. Bake in oven for 25-30 minutes. Serve warm or at room temperature.

Soundtrack: Słowa we krwi "Razem"

Scones z borówkami amerykańskimi // Blueberry scones!

2011-08-14T15:00:00.003+02:00

Scones są wystarczająco popularne w Polsce, aby znaleźć je na wielu kulinarnych blogach, jednak nie są jeszcze wystarczająco znane, aby można kupić je w większości piekarni czy cukierni. Jestem pewna, że jak otworzę pewnego dnia własną wegańską knajpę, będę serwować scones z sezonowymi owocami.

Scones, które widzicie poniżej znalazłam na blogu Sisters'cooking, ale orginalny przepis pochodzi stąd. Zmieniłam trochę składniki i voila! Mamy wspaniałe, aromatyczne wegańskie ciasteczka. Jesteście zachwyceni?

The scones are quite popular in Poland and you can see them in a lot of cooking blogs, but it's not easy to get them in a bakery or a cake shop. If I open one day my own vegan cafe, I'll definitely serve scones with seasonal fruits.

The scones, which you see below, I found on Sisters' Cooking blog, but the orginal recipe you can find here. I've changed the ingredients a little bit and there you are! We've got excellent, aromatic vegan cookies. Do you fancy some?

Składniki na 8 scones / to bake 8 scones you'll need:

150 g mąki pszennej/ 150 g plain flour
80 g mąki orkiszowej pełnoziarnistej / 80 g all-purpose spelt flour
½ łyżeczki proszku do pieczenia / 1/2 tsp baking powder
1/2 łyżeczki sody / 1/2 tsp baking soda
½ łyżeczki przyprawy piernikowej / 1/2 tsp ground mixed spice ( the same spices which you use to make gingerbread)
4 łyżki cukru trzcinowego Muscovado / 4 tbsp Muscovado sugar
30 ml oleju / 30 ml sunfower oil
125 ml mleka roślinnego / 125 ml non-dairy milk
8 borówek amerykańskich i cukier trzcinowy do posypania / 8 blueberries and cane sugar to sprinkle

Do miski wsypać suche składniki, dodać olej i mleko. Wyrobić ciasto, rozwałkować je na grubość 2 cm i przy pomocy szklanki o średnicy ok. 6 cm wykroić ciasteczka. Ułożyć je na blasze wyłożonej matą silikonową lub papierem do pieczenia. W środku zrobić wgłębienia, ułożyć borówkę i oprószyć cukrem

trzcinowym. Wstawić do piekarnika nagrzanego do 220 st. C o piec ok. 12-15 minut.

First mix together all dry ingredients, then add oil and milk. Knead the dough until it's smooth.Turn the dough out onto a floured surface and press it down. Use a 6 cm round biscuit cutter to cut the dough into circles. Transfer the scones to the baking sheet. Then, using your thumb, make an indentation in the middle of each scone. Fill each indentation with a bluberry and sprinkle with sugar. Bake for about 12-15 minutes in 220 degrees C or until golden .

Soundtrack: RIOTS NOT DIETS with the song: "beautiful times"!

Spaghetti ze świeżymi pomidorami i wędzonym tofu // Spaghetti with fresh tomatoes and smoked tofu

2011-08-11T13:13:00.003+02:00

Kiedy myślę, o wakacjach, a myślę o nich coraz bardziej intensywnie, gdyż moje wakacyjne praktyki dobiegły końca w ostatni piątek, od razu przychodzi mi do głowy to danie. Świeże pachnące pomidory, aromatyczna bazylia, kapary, tofu i pełnoziarnisty makaron. Kiedyś przygotowywałam je dla koleżanki, która stwierdziła, że jeszcze nigdy nie widziała, żeby ktoś tak się znęcał na pomidorami. ;) Mimo to, gdy tylko się widzimy zawsze wspomina ten obiad, jako jeden na najsmaczniejszych, jakie jadła. I ma rację, bo jest przepyszne! Uwierzcie mi! Musicie tego spróbować!

Whenever I think about summer (I'm thinking about it a lot as my summer break have started last Friday :) ), this simple dish comes to my mind. I love fresh, juicy tomatoes, aromatic basil, capers, tofu and wholemeal spaghetti! I cooked this meal for a dinner for my friend a few years ago and she said that she'd never seen anyone who rode roughshod over tomatoes the way I did. ;) Anyway, whenever I meet her, she mentions that dinner as one of the best dishes she ever had!

And she's right because it's delicious! Believe me! You have to try it!

Składniki dla czterech osób/ To make enough for four, you'll need:

700 g dojrzałcyh, obranych ze skórki pomidorów/ 700 g ripe tomatoes, peeled
8-10 łyżek oleju słonecznikowego/ 8-10 tbsp sunflower oil
kilka gałazek bazylii/ a few sprigs of basil
1 łyżeczka suszonego oregano/ 1 tsp dried oregano
1 łyżka kaparów/ 1 tbsp small capers
1 łyżka octu balsamicznego lub soku z cytryny/ 1 tbsp balsamic vinegar or lemon juice
1/2 łyżeczki soli/ 0,5 tsp salt
świeżo mielony pieprz/ freshly ground pepper
400-500 g pełnoziarnistego spaghetti / 400-500 g wholemeal spaghetti
ok. 200 g wędzonego tofu/ ca 200 g smoked tofu

Pomidory otworzyć przy pomocy palców, usunąć z nich gniada nasienne i pokroić w kostkę. Wymieszać je z olejem, liśćmi bazyli, oregano i kaparami. Oddać ocet lub sok z cytryny, posolić i popieprzyć do smaku. Ugotować smaghetti al dente. Podawać z sosem z pomidorów i pokrojonym w kostki tofu! Gotowe!

Break up tomatoes with your fingers, remove the seeds and slice into cubes. Mix the tomatoes with the sunflower oil, basil leaves, oregano and capers. Add the vinegar or lemon juice, then salt and pepper to taste. Cook the spaghetti in plenty of salted water until al dente. Serve with tomatoe sauce and slices of smoked tofu.

I'm listening to a lot of UNQUIET "This is darkness descended" now, so I choose this album for soundtrack.

UNQUIET!

Odwrócone ciasto z morelami // Apricot upside-down cake

2011-08-10T22:53:00.002+02:00

Jakiś czas temu mój znajomy namawiał mnie do rozpoczęcia pisania bloga również w języku angielskim. Jest to jedna z tych osób, która działa na mnie motywująco, zachęca do podejmowania nowych wyzwań i sprawia, że wierzę, we własne siły.

Ociągałam się z tym strasznie, bo pisanie w dwóch językach jest dla mnie dodatkową pracą. Mamy jednak nowy miesiąc, więc postanowiłam spróbować, a co z tego wyjdzie? Zobaczymy! :)

Najprawdopodobniej będę wrzucać mniej przepisów, ale dzięki pisaniu po angielsku więcej osób będzie mogło z nich korzystać.

Na pierwszy ognień idzie ciasto. Morelowe ciasto odwrócone. Widywałam je na wielu blogach, ale po raz pierwszy zmobilizowałam się, aby je upiec dzięki Sylwii. Robiłam je już z mango, brzoskwiniami, jabłkami i ananasem. Wam prezentuję z wersji z morelami. Zachwycające!

A couple weeks ago one of my friends suggested that I started writing posts on my blog in English too. He always motivates me to take up new challenges and wants me to believe in myself. ;) So I've decided to listen to his suggestions and, at least, try.

I was putting it off for a few weeks as writing in two languages means I have to spend even more time working on my blog. But we have a new month ahead and I thought it would be a good time to take up this challenge. You should remember though that I'm not a native speaker of English so please excuse any linguistic errors and be patient :P.

Probably I won't be able to write as many recipes as I do at the moment but, hopefully, more people will be able to use them.

The first recipe, which I'd like to recommend, is apricot upside-down cake. I had seen this cake on many blogs but I baked it for the first time after I saw it on Sylwia's blog. I've already baked such cake with a mango, a pineapple, peaches and apples. Today I've decided try it with apricotes! AWESOME!

Składniki / for the cake batter:

1 szkl. mąki pszennej / 1 cup plain flour

1/2 szkl. mąki orkiszowej / 1/2 all-purpose spelt flour

1/3 szkl. cukru /1/3 cup sugar

2 łyżeczki proszku do pieczenia / 2 tsp baking powder

1 łyżeczka cukru waniliowego / 1 tsp vanilla extract

1 łyżeczka soku z cytryny / 1 tsp of lemon juice

1 szkl. mleka roślinnego / 1 cup non-dairy milk

Na warstwę morelową / for the apricotes layer:

1/4 szkl. cukru / 1/4 cup of sugar

2 łyżki wody / 2 tbsp water

morele, bez pestek, przekrojone na pół / apricots, peeled and sliced

Wymieszaj ze sobą obie mąki i proszek do pieczenia. W drugiej misce połącz mleko, sok, cukier i wanilię. Następnie dodaj mąki z proszkiem i wymieszaj dokładnie. W rondelku rozpuść cukier z wodą, mieszaj do uzyskania gęstego syropu. Przygotuj małą foremkę do pieczenia. Wlej do niej syrop. Następnie ułóż warstwę moreli. Na koniec zalej je ciastem, tak aby dokładnie je pokryło. Piecz w piekarniku rozgrzanym do 180 st. C przez około 35-30 minut. Wyciągnij z piekarnika, odstaw do wystygnięcia. Chłodne ciasto ostrożnie wyciągnij z foremki na talerz.

First, mix the flour and baking powder. In another bowl whisk together milk, juice, sugar and vanilla extract. Next add the flour with baking powder and mix together well. Into deep pan put 1/4 cup sugar and 2 tbsp water, heat and stir until you'll get thick sirup. Pour the sirup into the small cake pan. Next place the apricots on the top of sugar sirup. Finaly pour the batter over the peaches, covering them entirely. Bake at 180 degrees for about 35-40 minutes. After this time, take it out of the oven. Leave it to cool for a couple of minutes, then flip it onto a serving dish.

Koncert Lemurii, Cheap Girls, Katmy i The Truth!

2011-08-03T15:56:00.000+02:00

Z ogromną przyjemnością i satysfakcją w imieniu swoim, nieswoim i kapel zapraszam na przesympatyczny gig. Dla tych, którzy lubią tupać nóżką i dla tych, którzy ze znajomymi spotkają się w pogo! Zagrają:

LEMURIA - indie/powerpop post-punk z damskim wokalem z USA
http://www.lemuriapop.com/
http://www.myspace.com/lemuria

CHEAP GIRLS - powerpop/ indie/ post-punk z męskim wokalem dla odmiany, również zza Atlantyku
http://www.myspace.com/cheapgirls

KATMA - hc/punk z Belgradu ( Serbia)
http://www.myspace.com/katmaband

THE TRUTH - HC/punk/trash prosto z Kraljeva (również Serbia)
http://www.myspace.com/thetruthofxxx

Miejsce: ROZBRAT, ul. Pułaskiego 21 a
Data: 15.08.2011
Godzina: 20:00

Dla głodomorów i przyjezdnych wegański catering rodem z HELL-o morning!

Do zobaczenia!

Tabuleh! Wersja minimalistyczna!

2011-07-31T12:15:00.008+02:00

Są dania, które kojarzą mi się z wakacjami i bez których nie potrafię sobie wyobrazić lata. W tym roku jeszcze się za bardzo nie pojawiły na moim stole, a to z powodu pogody, która bardziej przypomina jesień. W ramach zaklinania słońca i z nadzieją na piękny sierpień prezentuję Wam jedno z moich ulubionych letnich dań.

Tabuleh, do którego z reguły dorzucam jakiegoś kotlecika i surówkę z sałaty i pomidorów! Pycha!

Dla mnie lato w kuchni to przede wszystkim pierogi z leśnymi owocami, gazpacho, spaghetti ze świeżymi pomidorami, bazylią i tofu. Ale też placki z cukinii, lasagne ze szpinakiem, socca z kurkami, leśne grzyby z tymiankiem w cieście francuskim itp. itd. Ponad to wakacje to też grillowanie! I miliony sałatek i surówek. Rozmarzyłam się...

O deserach pisać dziś nie będę, bo już w ogóle odpłynę, a przecież chcę Wam podać przepis! :)

Składniki:

200 g kuskusu ( najlepiej pełnoziarnistego!)
2 duże mięsiste pomidory
1/4-1/2 szklanki posiekanej mięty
sól
pieprz świeżo mielony
olej

Kuskus zalać wodą, tak aby sięgała 1-1,5 cm powyżej kaszy i odstawić na pięć minut. Pomidory zalać wrzątkiem, obrać ze skórki, usunąć gniazda nasienne i pokroić w kosteczkę. Kiedy napęcznieje, spulchnić go widelcem. Na patelni rozgrzać 3-4 łyżki oleju. Wyspać kaszę i smażyć, cały czas mieszając przez 4-5 minut. Zdjąć z ognia, wymieszać z pomidorami i miętą. Posolić i popieprzyć do smaku. Przełożyć do miski. Posypać natką pietruszki. Podawać, jako samodzielne danie lub z dowolnymi dodatkami.

Smacznego!

EDGE OF LIVING

DO YOU NEED A CHANGE? LIKE A NEW PAIR OF RUNNING SHOES TO MAKE A QUICK ESCAPE BEFORE THIS PLACE FUCKING KILLS YOU/WE’RE ALL HYPOCRITES AND HALF-ASSED LIARS/LONELY FREAKS WITH HEARTS ON FIRE/THEY BURN SO BRIGHT WE HAVE TO HIDE BEHIND OUR DAILY LIES/CUZ YOU TOSS AND TURN EVERY NIGHT, YOU MADE IT THRU THE DAY BUT SOMETHING JUST AIN’T RIGHT/AS YOU TRY TO BALANCE ON THE EDGE OF LIVING/RIGHT AND WRONG BLUR TO GREY/YOU START THE DAY WITH NOTHING GOOD TO SAY/NEVER THOUGHT YOU BE THIS WAY/SO SCARED OF GROWING OLD/FRIEND HOLD ON DO YOU NEED A BREAK? (SLOW DOWN THIS MANIC PACE/SMASH A FUCKING PLATE IT’LL MAKE YOU FEEL MUCH BETTER)/FROM THESE SHITTY JOBS AND MOLD HOUSES/BROKEN BONES AND OVERDOSES/THE FACT THAT WE SURVIVE AT ALL IS KIND OF A SURPRISE/OLD FRIEND HOLD/IF NOTHING THAN TO THIS SONG/OLD FRIEND STAY STRONG/TAKE WHAT YOU NEED AND MOVE ON

Złociste kotlety z płatków quinoa.

2011-07-29T22:10:00.001+02:00

Wczorajszy dzień był zdecydowanie moim dniem!!! Od rana do późnego wieczora cały pozytywny. Jednak w przyrodzie musi być równowaga, stąd dzisiejszy różowy już nie był, żebym przypadkiem nie rozpłynęła się ze szczęścia...

Kiedy jest mi tak bardzo smuto i muszę pomyśleć biorę się za sprzątanie mieszkania. To taka moja terapia zajęciowa, po której padam na twarz ze zmęczenia! Odreagowuję stres. Martwię się trochę tym, że potrafię przejść do porządku dziennego nad czymś, co normalnie powinno człowieka przytłoczyć. Znieczulica? Mam nadzieję, że to bardziej obrona samej siebie przed tym, aby nie zwariować.

Słucham the Smiths i myślę o utworze "I know it's over". Wczoraj o nim z kimś rozmawiałam i myślę, że całkowitą prawdą jest, że:

" It's so easy to laugh

It's so easy to hate
It takes strength to be gentle and kind"

O.K., koniec smucenia! Jutro nowy dzień! Będzie dobrze. Dla równowagi w przyrodzie!

Już kiedyś kotlety z quinoa pojawiły się na blogu. Tym razem się wycwaniłam, bo zamiast ziaren, użyłam płatków z quinoa, co sprawiło, że są one jeszcze prostsze w przygotowaniu. Fakt, płatki te nie są zbyt powszechne ( sklepy ze zdrową żywnością i internetowe jedynie je mają), ale może dzięki temu przepisowi, więcej osób po nie sięgnie. A warto, warto, bo jak można wyczytać to tu, to tam quiona, czyli "złoto Inków" jest cennym źródłem białka, ale też manganu, magnezu, wapnia, żelaza, miedzi i fosforu.

Ja w najbliższym czasie będę sporo eksperymentować w kuchni z tym "super zbożem" i może podzielę się z Wami efektami. Może, ale nie obiecuje, bo czuję, że powoli nadchodzi czas blogowego lenistwa :)

Składniki:

1 szklanka płatków quinoa
1 łyżeczka przecieru pomidorowego
przyprawy: sól, pieprz, majeranek, papryka słodka i ostra, tymianek itp. itd.
2 ząbki czosnku
1/2 cebuli pokrojonej w kosteczkę
1 mały ogórek kiszony pokrojony w drobną kosteczkę
4 łyżki bułki tartej + trochę do obtaczania
olej do smażenia

Płatki zalewamy dwiema szklankami wrzącej wody i odstawiamy na 15 minut. Dodajemy do nich przecier, zmiażdżony czosnek, cebulkę, ogórka, 4 łyżki bułki i mieszamy. Następnie przyprawiamy. Ilość przypraw zależy od tego, jak intensywny i ostry smak chcemy uzyskać, dlatego każdy powinien to zrobić wg własnego uznania.

Z gotowej masy formować dość płaskie kotlety obtaczać je w bułce i smażyć z obu stron na złoty kolor, delikatnie przewracając z jednej strony na drugą. Gotowe! :)

Wegańskie drożdżowe ciasto bez wyrabiania z agrestem i wiśniami.

2011-07-28T17:00:00.001+02:00

Mam wiele pomysłów na przepyszne kolorowe cupcakes'y, ale myślę, że bez sensu byłoby nie wykorzystać sezonowych owoców i zamiast muffinów z kremami piekę ciasta ze świeżymi owocami. Może nie są tak bajkowe, jak cupcakes, ale niewątpliwie są przepyszne, budzą dobre skojarzenia z latem, lenistwem, dzieciństwem i można się nimi objadać bez opamiętania. Wakacje to czas chodzenia w japonkach i czas pieczenia owocowych drożdżówek. Tak już było, jest i będzie :) Gdyby było gorąco robiłabym sorbety, ale skoro za oknem słońce nie szaleje, mogę bez obaw piec i słuchać muzyki wspominając miniony fluff fest, który pomimo nieudanego startu, i muzycznie i towarzysko nie zwiódł... ;)

Udało mi się jeszcze zdobyć kończący się już w tym roku agrest, dołożyłam trochę wiśni i upiekłam najprostsze drożdżowe ciasto świata bez wyrabiania. Robiłam je już kiedyś tutaj, ale tym razem pominęłam zamienniki jajka i udało się bez problemu. Jego zaletą jest to, że właściwie samo się robi, a my w tym czasie możemy zająć się czymś ważniejszy, wszak nie samym gotowaniem i pieczeniem człowiek żyje :).
Powinna z nim sobie poradzić największa kuchenna ciamajda :) Pyszne!!! Może i Wy się na nie skusicie?! Polecam! :)

Składniki układamy warstwami w misce:

50 g drożdży, pokruszonych
0,5 szklanki cukru trzcinowego
1 łyżeczka cukru waniliowego z prawdziwą wanilią
1 szklanka mleka roślinnego
0,5 szklanki oleju rzepakowego
2,5 szklanki mąki pszennej

Miskę przykrywamy kuchennym ręczniczkiem. Odstawiamy na 2 - 3 godziny w ciepłe miejsce. Po tym czasie mieszamy drewnianą łyżką lub mikserem. Smarujemy foremkę(22 x 28 cm) olejem. Przekładamy ciasto. Odstawiamy je jeszcze na 20-30 minut. Na wierzchu układamy owoce (u mnie wiśnie i agrest) Posypujemy kruszonką zrobioną z 1/2 szklanki mąki, 2-3 łyżek cukru, 2 łyżek oleju i 3 łyżek wody. Pieczmy w piekarniku rozgrzanym do 170 st. C. przez około 35-40 minut.

Soundtrack: Lemuria - THE PEBBLE

the one

You make me feel like milk phlegm
Coating the back of a throat
I always annoy you
Get it out, get it out of your system
Get it out, get it out of your system
Show some feeling to me
Be the one you used to be
Get it out, get it out of your system
Get it out, get it out of your system
Show some feeling to me
Be the one you used to be

Why do you love me
I'm a mosquito bite on your arm
Itching until your bleeding scars
Why do you love me
Why do you love me